Uzasadnienie
Rozstrzygnięcie organów Związku Bojowników o Wolność i Demokrację oparte zostało na uproszczonym założeniu, bez koniecznego w tej sprawie wyjaśnienia, dlaczego w odniesieniu do skarżącej uwięzienie jej w obozie w Loekwitz koło Coswig nie stanowiło uwięzienia w hitlerowskim więzieniu.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122/ określone w tej ustawie uprawnienia przysługują między innymi osobom, które ze względów politycznych, narodowościowych lub rasowych były więzione w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i więzieniach.
Użyte w ustawie określenie "hitlerowskie więzienia" jest pojęciem ogólnym, które nie musi być wiązane z nazwami nadawanymi przez władze hitlerowskie konkretnym jednostkom organizacyjnym, w których więzieni byli prześladowani ze względów politycznych, narodowościowych lub rasowych.
Podstawowe znaczenie przy ocenie, czy określona osoba uwięziona była w hitlerowskim więzieniu mają warunki pobytu i sposób traktowania więzionych, a nie nazwa nadana przez władze hitlerowskie.
W tym kontekście należy oceniać zwłaszcza miejsce więzienia polskich dzieci. To, że władze hitlerowskie określony obóz nazwały "obozem pracy przymusowej" nie może stać na przeszkodzie do uznania, że uwięzienie w takim obozie małych dzieci nie było uwięzieniem w hitlerowskim więzieniu w rozumieniu art. 1 powołanej ustawy.
Nie zostało także wyjaśnione, z jakich względów uwięziona została skarżąca. Co do tej okoliczności brak jest jakiejkolwiek wzmianki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mimo, że jest to jedna z przesłanek uzyskania uprawnień kombatanckich przez osoby więzione w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i więzieniach. W życiorysie oraz w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca podawała, iż wywieziona została do obozu wraz z rodzicami i innymi mieszkańcami wsi z tej przyczyny, że rodzice związani byli z partyzantami.