Uzasadnienie
Sprawa dotyczy stwierdzenia lub wykluczenia występowania zaraźliwej choroby zwierzęcej, a więc badań /diagnostyki/ chorób zwierzęcych, objętych obowiązkiem zgłaszania i zwalczania w trybie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r. o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych /Dz.U. R.P. nr 77 poz. 673 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 9 stycznia 1928 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r. o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych /Dz.U. R.P. nr 19 poz. 167 ze zm./.
Prowadzenie wskazanych badań należy do państwowych zakładów higieny weterynaryjnej i lecznictwa weterynaryjnego, wchodzących w skład wojewódzkich zakładów weterynaryjnych, ściśle powiązanych z instytucją wojewódzkiego lekarza weterynarii. Wojewódzki lekarz weterynarii jest upoważniony na podstawie art. 4 cytowanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej - jako organ administracji państwowej - do zlecania różnym lekarzom weterynarii /jeżeli stwierdzi taką potrzebę/ podejmowania czynności urzędowych przewidzianych przez przepisy tego rozporządzenia. Zlecenie takich funkcji administracyjnych dotyczy funkcjonowania administracji państwowej, jest więc działaniem dotyczącym jej stosunków wewnętrznych /internów/, nie jest zaś działaniem o charakterze władczym i zewnętrznym, a więc nie powoduje powstania, zmiany lub wygaśnięcia stosunku administracyjnoprawnego. Z tego powodu zlecenie czy też odmowa zlecenia wykonywania funkcji administracyjnych jednostkom spoza systemu organów administracji nie następuje w formie decyzji. Jednostce, której odmówiono zlecenia określonych funkcji administracyjnych /na co zezwala wyraźne upoważnienie ustawowe/, przysługuje tylko tryb skargowy przewidziany w art. 221 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie tryb ten został wykorzystany przez Czesławę M., ponieważ na jej podanie i pytania udzielał wyczerpujących odpowiedzi organ stopnia wojewódzkiego i centralnego.
Zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego pisma Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. nie są decyzjami ani postanowieniami, o których mowa w art. 196 par. 1-3 Kpa, i dlatego nie przysługuje na nie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 204 par. 1 Kpa.