Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 30 marca 1994 r., sygn. akt II SA 211/94

Teza

1. Decyzję o utracie przez bezrobotnego, z powodu pobierania renty inwalidzkiej lub rodzinnej, prawa do zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy wydaje się tylko wówczas, gdy przed wydaniem decyzji o utracie z innego powodu prawa do otrzymywanego, przyznanego wcześniej, takiego zasiłku, bezrobotny uzyskał prawo do pobierania renty stwierdzone orzeczeniem uprawnionego organu, wydanym w okresie wypłacania mu zasiłku dla bezrobotnych.

Wydanie orzeczenia rentowego po dacie wydania decyzji ostatecznej o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z innego powodu niż pobieranie renty, nie jest nową okolicznością, która istniała w dniu wydania takiej decyzji /art. 22 ust. 1 pkt 10 i art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.

2. Sprawa określona w art. 23 ust. 2a cyt. ustawy o zwrot przez bezrobotnego zasiłku wypłaconego za miesiące za które otrzymał emeryturę lub rentę w sytuacji, gdy orzeczenie o przyznaniu prawa do emerytury lub renty zostało wydane po dacie decyzji ostatecznej o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z innej przyczyny niż nabycie prawa do emerytury lub renty, jest nową sprawą, rozpatrywaną samoistnie w oparciu o przesłanki materialnoprawne wymienione w art. 23 ust. 2a cyt. ustawy, chociażby orzeczenie organu rentowego obejmowało okres sprzed daty jego wydania.
3. Przepis art. 23 ust. 4 cyt. ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów dekretu z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. /Dz.U. nr 30 poz. 211/. Przewiduje on w stosunku do zwrotu pobranych nienależnie świadczeń pieniężnych określonych w tej ustawie własną, odmienną konstrukcję prawną, inny tryb postępowania i właściwość organów w tych sprawach.