Uzasadnienie
J. K. i T. Z. spółka cywilna w S, zwana dalej „spółką”, w dniu 24 maja 2001 r. złożyli wniosek o wydanie przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji ustalającej, że Zakład Energetyczny Białystok S.A. był zobowiązany do stosowania w łatach 1997-1999 taryfy B-ll, nie zaś taryfy C-22, którą stosował, zawyżając tym samym opłaty z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.
Pismem z dnia 24 października 2001 r. nr BP/ł 174/1061/2001 Dyrektor Biura Prawnego Urzędu Regulacji Energetyki poinformował wnioskodawców, iż ich wniosek nie mieści się w żadnej kategorii sporów, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348, ze zm.). Stosownie do powołanego wyżej przepisu w sprawach spornych dotyczących ustalania warunków świadczenia usług, których mowa w art. 4 ust. 2, odmowy przyłączenia do sieci, odmowy zawarcia umowy sprzedaży energii elektrycznej, paliw gazowych lub ciepła albo nieuzasadnionego wstrzymania ich dostaw rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek strony. Z uwagi na cywilnoprawny charakter roszczeń spółki, jak podkreślono, właściwym dla rozstrzygnięcia sprawy jest sąd cywilny (art. 1 art. 2 § 1 k.p.c.). Z omawianych względów wniosek został zwrócony, z powołaniem się na art. 66 § 3 k.p.a. W świetle tego przepisu, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zarzuca, iż odmowa wydania wnioskowanej decyzji narusza art. 8 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne. Według spółki sprawa należy do właściwości Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej,
Rozpoznając skargę pod kątem zarzutu bezczynności Prezesa U rzędu Regulacji Energetyki, a więc w trybie art. 17 ustawy o NSA, wskazać należy, iż zasadność takiej skargi uzależniona jest w szczególności od ustalenia, czy została ona wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA, a zatem, czy dotyczy spraw o charakterze administracyjnym. Innymi słowy, sprawa musi należeć do kompetencji danego organu administracji publicznej.
Natomiast wniosek spółki, na co niewadliwie wskazano w piśmie Dyrektora Biura Prawnego Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 24 października 2001 r., nie mieści się w żadnej kategorii sporów, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne. W szczególności brak jest uzasadnienia, aby z uwagi na cywilnoprawny charakter żądań spółki wobec Zakładu Energetycznego S.A. w Białymstoku do kompetencji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, w świetle art. 8 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, należało rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie ustalenia obowiązku stosowania danego rodzaju taryfy w umowie sprzedaży energii elektrycznej, obejmującej okres wsteczny, jak to ma miejsce w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Zatem, omawiana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, należącej do kompetencji Prezesa Regulacji Energetyki.
Z omawianych względów cytowane wyżej pismo z dnia 24 października 2001 r. czyni zadość wymogowi art. 66 § 3 k.p.a., skoro do rozstrzygnięcia omawianej sprawy Prezes Urzędu Regulacji Energetyki nie jest właściwy. Tym samym, wniesienie w niniejszej sprawie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zachowanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki należy uznać za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 27 ust. 2 i art. 53 ust. 3 ustawy o NSA.