Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 10 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 2119/92

Tezy

1. Zarówno przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. "c" - Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./, jak i obecnej ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. "e" - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ łączą zagadnienie statusu bezrobotnego z prowadzeniem działalności gospodarczej lub podleganiem ubezpieczeniu społecznemu a nie z samym formalnym wpisem do ewidencji działalności gospodarczej. Taki wpis stwarza domniemanie, że dana osoba prowadzi działalność gospodarczą przez okres od daty wskazanej w zaświadczeniu o wpisie do daty wykreślenia tego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej.

2. Ciężar udowodnienia okoliczności, że mimo wpisu do ewidencji, nie prowadzona była w danym okresie działalność gospodarcza, spoczywa na osobie, która tak twierdzi, zaś organ prowadzący postępowanie, mając wątpliwości co do wiarygodności tych twierdzeń, powinien to jej umożliwić, w znaczeniu wynikającym z przepisów art. 7, art. 9, art. 10 par. 1, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1 oraz art. 80 Kpa, i przede wszystkim poinformować ją o konieczności wskazania środków dowodowych i udzielić jej w tym celu stosownego terminu.

3. Ustawa z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446/ nie przewidywała dopuszczalności orzekania o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń decyzją administracyjną, jako wyjątku od zasady, że sprawy cywilne należą do sądów powszechnych /art. 2 par. 1 i 3 Kpc/. Przepis art. 23 w związku z art. 70 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/, będący takim właśnie wyjątkiem, ma zatem zastosowanie tylko do okresu nienależnego pobierania świadczeń przypadającego po dniu 30 listopada 1991 r. /od 1 grudnia 1991 r./.