Wyrok WSA w Warszawie z 1 września 2004 r., II SA 2157/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 1 września 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi R., H., N. na decyzję Urzędu Patentowego R P z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania skutków międzynarodowej rejestracji znaku towarowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r.

Skład

Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Sędziowie: Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.), Asesor WSA Piotr Borowiecki
Aleksandra Borowiec-Krawczyk protokolant

Uzasadnienie

Firma R., H., N. zwana dalej "skarżącą", ubiegała się o uzyskanie w Polsce ochrony międzynarodowej rejestracji znaku towarowego przestrzennego przedstawiającego [...], objętego rejestracją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., z pierwszeństwem od dnia [...] lutego 1997 r., dokonaną w trybie Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków (Dz. U. z 1993 r. Nr 116, poz. 514) dla oznaczania towarów w klasie [...] i [...].

Decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2001 r., sporządzoną w języku [...], odmówiono uznania w Polsce skutków rejestracji międzynarodowej wyżej wymienionego znaku towarowego. Jako przeszkodę dla uwzględnienia wniosku skarżącej wskazano prze- pis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.). Stosownie do art. 7 ust. 1 tej ustawy jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. W świetle zaś ust. 2 cytowanego artykułu nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową towaru lub informuje jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie, przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności towaru, bądź inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca nie podzieliła stanowiska Urzędu Patentowego w kwestii nieposiadania przez sporny znak zdolności odróżniającej w odniesieniu do produktów, dla których zostało przeznaczone, tj. wyrobów [...], w szczególności [...]. Akcentuje unikalny kształt [...], który jest jednoznacznie rozpoznawalny dla nabywców [...] o stale rosnącej w Polsce sprzedaży.

Ostateczną decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2003 r. [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r., podzielając zajęte tam stanowisko.

Powyższa decyzja stanowiła przedmiot skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca w odmowie uznania skutków międzynarodowej rejestracji znaku towarowego za-rzuca naruszenie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

* ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów admini- stracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające usta- wę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej spra- wie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wy- miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z pra-wem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jed- nak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zwraca uwagę fakt, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy wcześniejszą decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2000 r., która została sporządzona w oryginale w języku [...].

Według art. 27 Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Przepis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Wyjątki od tej zasady są więc możliwe jedynie ze względu na ochronę praw mniejszości narodowych. Zakres podmioto- wy obowiązku posługiwania się językiem polskim jako językiem urzędowym określa obecnie art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). W zawartym tam katalogu organów, instytucji i urzędów wykonujących zadania publiczne mieści się niewątpliwie Urząd Patentowy RP. Wspomniana ustawa nakazuje wszystkim podmiotom realizującym zadania publiczne na terenie Polski dokonywania wszystkich czynności urzędowych w ję- zyku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 5 ust. 1). Przepisy szczególne, tak zresztą jak i zobowiązania międzynarodowe, nie mogą, z uwagi na treść art. 27 Konstytucji, przewidywać podejmowania przez Urząd Patentowy czynności urzędowych w języ- ku obcym. Ponadto, co wymaga podkreślenia, przepisy art. 5 porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków (Dz. U. z 1993 r. Nr 116, poz. 514) nie przewidują wymogu, aby koniecznym warunkiem skuteczności dokonanej odmowy uznania skutków międzynarodowej rejestracji znaku towarowego było jej sporządzenie w języku [...]. Gdyby zaś nawet był taki obowiązek, wspomniana umowa międzynarodowa, jako nie będąca częścią prawa europejskiego (unijnego), nie miałaby by i tak pierwszeństwa stosowania przed pra- wem krajowym.

Dodać należy, iż polski ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności urzędowych. Pomocą w wyjaśnieniu tej kwestii służyć może uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 1997 r.. W. 7/96 (OTK z 1997 r., nr 2, poz. 27), podjęta na gruncie dekretu z 30 listopa- da 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U. Nr 57, poz. 324). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, zachowującym aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o języku polskim, "czynności urzędowe" to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym. Poję- cie czynności urzędowych obejmuje zatem bez wątpienia władcze czynności organów państwowych, w tym decyzje administracyjne.

Z powyższych względów zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2001 r., dotknięte są poważnymi wadami prawnymi, uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.