Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 30 listopada 1993 r., sygn. akt II SA 2167-2168/93

Teza

1. 1. Udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin /art. 20 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej - Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm. jak i z art. 12b ust. 2 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze - Dz.U. 1978 nr 4 poz. 12 ze zm./ nie zwalnia kopalni z wymogów określonych w przepisach chroniących zarówno całe środowisko naturalne, jak i jego poszczególne elementy. Proces uzgadniania warunków, na jakich jest wydawana koncesja nie zastępuje istniejącego w tej materii ustawodawstwa.
2. 2. Nie można zaskarżyć do Naczelnego Sądu Administracyjnego bezpośrednio samego postanowienia z art. 106 par. 5 Kpa - nie kończy ono postępowania w sprawie i nie jest wliczone w art. 196 par. 3 Kpa.
3. 3. Nie można być ustawowo upoważnionym współdecydentem do wydania określonej decyzji a potem, będąc niezadowolonym z elementów tego rozstrzygnięcia, skarżyć tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego.