Uzasadnienie
W dniu 21 czerwca 1999 roku przedsiębiorca E. N., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w O. złożyła wniosek o uchylenie posiadanej koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego o nr blankietu [...]. Jednocześnie przedsiębiorca M. J. w dniu 21 czerwca 1999 roku złożył wniosek o przeniesienie na niego uprawnień wynikających z tej koncesji na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. nr 106 z 1997r. poz. 677 z późn. zmianami).
Decyzją z dnia [...] lipca 1999 roku Minister Transportu i Gospodarki Morskiej uchylił koncesję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy E. N. Decyzja ta została doręczona jej 9 lipca 1999 roku i stała się ostateczna z dniem 23 lipca 1999 roku. Złożony przez przedsiębiorcę M. J. wniosek o przeniesienie uprawnień wynikających z koncesji udzielonej E. N. został rozpoznany po tym jak decyzja z dnia [...] lipca 1999 roku stała się ostateczna tj. po dniu 23 lipca 1999 roku, dokładnie w dniu 2 sierpnia 1999 roku, kiedy to Minister Transportu i Gospodarki Morskiej udzielił M. J. koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego o numerze dokumentu [...]. Blankiet ten doręczono stronie 12 sierpnia 1999 roku. Za udzielenie koncesji pobrano opłatę w kwocie 8.000 złotych, zgodnie z §3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 grudnia 1997 roku w sprawie określenia wysokości opłat za uprawnienia przewozowe w międzynarodowym transporcie drogowym, trybu ich wnoszenia oraz jednostek upoważnionych do ich pobierania (Dz. U. z 1997r. nr 148 poz. 992 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji, wprowadzonym nowelą z dnia 10 czerwca 1999 roku, wchodzącą w życie z dniem 27 czerwca 1999 roku.
W dniu 7 września 1999 roku M. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji o przeniesieniu uprawnień z koncesji o nr blankietu [...] oraz zwrot części opłaty uiszczonej na wydanie koncesji z uwagi na to, że stawka opłaty winna być ustalona zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie złożenia wniosku w sprawie (wtedy wynosiła 4.000 zł), a nie w dacie jej rozstrzygnięcia (wtedy wynosiła 8.000 zł).
Postanowieniem z dnia 9 października 2000 roku w sprawach II SA 1872/99 i II SAB 189/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że Minister Transportu i Gospodarki Morskiej winien wydać decyzję administracyjną w przedmiocie zwrotu opłaty.
Po rozpoznaniu sprawy Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wydał w dniu [...] października 2001 roku decyzję nr [...], w której odmówił zwrotu części opłaty na rzecz M. J. w kwocie 4.000 złotych, uznając iż prawidłowo pobrano opłatę w wysokości 8.000 złotych, albowiem na datę decyzji udzielającej koncesję M. J., obowiązywały przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 grudnia 1997 roku w brzmieniu ustalonym przez Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 czerwca 1999 roku (Dz. U. z 1999r. Nr 53 poz. 565), które podwyższały opłatę w §3 pkt 6 z kwoty 4.000 zł do 8.000 złotych z dniem 27 czerwca 1999 roku.
W dniu 12 listopada 2001 roku (data wpływu) M. J. zgodnie z art. 127 §3 kpa wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i o uchylenie powyższej decyzji jako podjętej z naruszeniem prawa.
Minister Infrastruktury jako następca Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku Nr [...] zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2001 roku utrzymał w mocy, albowiem przyjął za wiążące dla ustalenia wysokości opłaty brzmienie przepisu obowiązujące na dzień wydania koncesji, a nie jak chciał przedsiębiorca na dzień złożenia wniosku o wydanie koncesji. Ponadto organ wskazał na to, że nowela zwiększająca opłatę do 8.000 zł została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 19 czerwca 1999 roku, a więc na całe 4 dni przed złożeniem przez M. J. wniosku o przeniesienie uprawnień z koncesji. Zgodnie z obowiązującą w demokratycznym państwie prawa fikcją powszechnej znajomości (prawidłowego i ogłoszonego) prawa przedsiębiorca miał świadomość, że począwszy od dnia wejścia w życie Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 czerwca 1999 roku (Dz. U. z 1999 roku Nr 53 poz. 565) tj. 27 czerwca 1999 roku obowiązywać będą nowe, wyższe stawki opłat zaś organ rozpozna jego sprawę w ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku.
Fakt przekroczenia tego terminu spowodowany był koniecznością uprzedniego rozpoznania wniosku złożonego przez przedsiębiorcę E. N. Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2002 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. J., domagając się jej uchylenia. Podniósł, iż w demokratycznym państwie prawa prawo nie działa wstecz. W tym stanie rzeczy skarżący winien ponieść opłatę jaka obowiązywała w dniu podjęcia czynności zmierzających do uzyskania uprawnienia (złożenie wniosku o przeniesienie uprawnień).
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji byłego Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2001 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje
Skarga M. J. nie jest zasadna.
W myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. z 1997r. nr 106 poz. 677 z późn. zm.) za udzielenie koncesji, zmianę koncesji lub wydanie wtórnika koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pobiera się opłatę, której wysokość jest określona w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 26 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy.
W myśl art. 6 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy organem właściwym do udzielania, zmiany i cofnięcia koncesji jest Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, którego następcą jest obecnie Minister Infrastruktury, który wydaje stosowną decyzję.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przeniesienie na niego uprawnień wynikających z koncesji przysługującej E. N. Podstawą wniosku skarżącego był art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 roku o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Brzmienie tego przepisu wskazuje na fakultatywność wydania decyzji przez Ministra w powyższym przedmiocie w ramach ustawowych warunków. Decyzja pozytywna Ministra ma zatem charakter konstytutywny, bowiem tworzy nowy stan prawny. Z tego też względu opłata za decyzję winna być pobrana według przepisów określających jej wysokość z daty wydania decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie organ w żaden sposób nie przyczynił się do zwiększenia opłaty, którą poniósł skarżący, albowiem M. J. złożył wniosek w dniu 21 czerwca 1999 roku zaś w dniu 27 czerwca 1999 roku zaczęła obowiązywać nowela, podwyższająca opłatę do 8.000 złotych w sytuacji, gdy nie upłynął dla organu termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 §1 kpa.
Z powyższych względów skarga M. J. nie jest trafna i podlega oddaleniu.
Orzeczenie w sprawie Sąd oparł na art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271, Nr 240 poz. 2052) oraz na art. 3 §1, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270).