Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku T. B., zwanego dalej "skarżącym", o wydanie wtórników prawa jazdy i dowodu rejestracyjnego.
Powodem pozostawienia podania skarżącego bez rozpoznania był brak wskazania przez niego miejsca zamieszkania (skarżący podał jedynie adres korespondencyjny).
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podnosi, że pismem z dnia [...] lutego 2002 r., przesłanym telefaksem na adres Urzędu Gminy [...], wskazał adres, na który oczekiwał przesłanie mu przesyłką pocztową wspomnianych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej p.s.a.
Pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 64 k.p.a. podania o wszczęcie postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00; OSNP 2000/19/702).
Niezależnie od powyższego w postępowaniu administracyjnym nie podjęto dostatecznych kroków dla wyjaśnienia jakie jest miejsce zamieszkania skarżącego. Jak to wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 21 sierpnia 1991 r., W 7/91 (OTK 1991/1/24) "miejsce zamieszkania" w rozumieniu art. 25 k.c. lub "miejsce pobytu stałego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jedn. tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) jest sprawą faktu i jego ustalenie zależy od okoliczności danego przypadku.
Powyższe względy uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.s.a.
Z zaskarżoną decyzją nie wiąże się kwestia wykonalności. Nie zachodzi więc potrzeba orzekania, czy i w jakim zakresie decyzja ta może być wykonana, a to w związku z nieprawomocnym rozstrzygnięciem Sądu (art. 152 p.s.a.).