Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 28 stycznia 1986 r., sygn. akt II SA 2228/85

Teza

1. 1. Brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron a pozostałe strony nie wyraziły na to zgody. Oznacza to, że wydana przez organ I instancji na podstawie art. 132 Kpa, decyzja uchylająca własną decyzję, w przypadku wniesienia odwołania przez jedną stronę i braku zgody drugiej strony na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania albo też po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 133 Kpa - dotknięta jest wadą nieważności.
2. 2. Naruszenie każdego rodzaju właściwości, w tym także właściwości instancyjnej /art. 127 par. 2 Kpa/ przez organ administracji państwowej przy wydawaniu decyzji powoduje stwierdzenie jej nieważności.
3. 3. Inny jest zakres oceny okoliczności stanowiących podstawę uchylenia /art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa/, niż powodujący stwierdzenie nieważności decyzji /art. 207 par. 3 Kpa/. W pierwszym przypadku sąd w razie ustalenia naruszenia prawa /materialnego, procesowego/ nie może uchylić decyzji, jeżeli to nie miało wpływu na wynik sprawy, to w przypadku istnienia jednej z przyczyn nieważności określonych w art. 156 par. 1 Kpa - rozstrzygnięcie sądu nie jest uzależnione od takiej przesłanki. Powoduje to, że sąd obowiązany jest stwierdzić nieważność decyzji, bez potrzeby oceny, czy uchybienie powodujące nieważność miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Jedynie upływ czasu i nieodwracalne skutki prawne powodują, że sąd ogranicza się tylko do stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji - art. 207 par. 4 Kpa.