Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 listopada 1995 r., II SA 2233/95

Tezy

Art. 63 par. 1 prawa o ustroju sądów powszechnych nie zawiera żadnych ograniczeń czasowych dla delegowania sędziego za jego zgodą. Niemniej jednak brak takich ograniczeń nie może być wykorzystywany do zacierania różnic między delegowaniem a przeniesieniem. Inaczej regulacja dotycząca przeniesienia sędziego byłaby w ogóle zbędna.

Sentencja

skargę oddala.

Uzasadnienie

Przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1989 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa /Dz.U. nr 73 poz. 435 ze zm./ i ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - t.j. Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25 ze zm./ nie określają przesłanek wyrażania przez Krajową Radę Sądownictwa zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po przekroczeniu 65 roku życia.

Jest to kwestia uznania administracyjnego.

Organ administracyjny działając według uznania jest zobowiązany wszechstronnie i wnikliwie rozważyć, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w konkretnym przypadku najbardziej celowe, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony /art. 7 Kpa/.

Rola sądu kontrolującego tę decyzję sprowadza się natomiast do zbadania, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uznania.

Uznanie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwał Krajowej Rady Sądownictwa dotyczących wyrażenia zgody na dalsze zatrudnianie sędziego jako decyzji administracyjnych było motywowane dążeniem do realizowania jednej z podstawowych wartości demokratycznego państwa prawnego - prawa do sądu.

rozstrzygnięcia Krajowej Rady Sądownictwa odmawiające sędziemu wyrażenia zgody na zatrudnienie po 65 roku życia wiąże się z jego konstytucyjnym prawem do pracy.

Nie sposób więc przyjąć, że sędzia jest pozbawiony środków ochrony prawnej przed ewentualnie wadliwą uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa, pozbawiającą go możliwości dalszego zatrudnienia.

Art. 107 par. 1 i 3 Kpa stanowi gwarancję prawidłowości tego rozstrzygnięcia.

Nie ma żadnych powodów, dla których Krajowa Rada Sądownictwa podejmując jako organ administracyjny decyzje w indywidualnych sprawach dotyczących uprawnień sędziego od tych wymagań miałaby być zwolniona, a sędzia miałby być pozbawiony ustawowych gwarancji prawidłowego rozstrzygnięcia jego sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał już w swych orzeczeniach, że skoro rzetelne i przekonujące uzasadnienie rozstrzygnięcia organu państwowego, odmawiającego uwzględnienia wniosku obywatela w sprawie dotyczącej pracy należy do podstawowych standardów w demokratycznym kraju, to prawa do takiego uzasadnienia opartego na wszechstronnej i pogłębionej refleksji nie mogą być pozbawieni sędziowie /wyrok z dnia 20 czerwca 1994 r. II SA 105/94 - ONSA 1995 nr 2 poz. 86/.