Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 9 grudnia 1998 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. postanowiła o wszczęciu wobec adwokata Stefana M. postępowania na podstawie art. 4c ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze /Dz.U. 2002 nr 123 poz. 1058 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem w razie wszczęcia postępowania o stwierdzenie trwałej niezdolności do wykonywania zawodu, okręgowa rada adwokacka może zawiesić adwokata tymczasowo w wykonywaniu czynności zawodowych.
W wyniku rozpoznania odwołania adw. Stefana M. od powyższej uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na posiedzeniu w dniu 19 czerwca 2001 r. uchwaliło pozostawienie odwołania bez uwzględnienia. Prezydium NRA podzieliło pogląd organu I instancji, iż okręgowa rada adwokacka w razie pojawienia się wątpliwości co do zdolności adwokata do wykonywania zawodu ma obowiązek wszcząć postępowanie w tej sprawie.
Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi adw. Stefana M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego jest on zdolny do wykonywania zawodu adwokata, czego potwierdzeniem jest przed wszystkim opinia lekarska. Podjęcie wobec skarżącego postępowania określonego w art. 4c prawo o adwokaturze, jest według skarżącego bezpodstawne i stanowi przejaw dyskryminacji. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie wydane w trybie art. 4c ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze nie należy do kategorii postanowień określonych w powołanym wyżej przepisie. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości jego zaskarżenia i nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, czy też rozstrzygające ją co do istoty.
W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 27 ust. 2 i art. 55 ust. 3 ww. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało odrzucić.