Uzasadnienie
Julita K., lat 28, mężatka, była zatrudniona w Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjno-Drogowych w C. od 1985 r. do dnia 30 czerwca 1992 r. W dniu 1 lipca 1992 r. zarejestrowała się jako bezrobotna i od dnia 2 lipca 1992 r. przyznano jej zasiłek dla bezrobotnych, który pobierała bez przerwy do 16 maja 1993 r., a więc przez 10 i pół miesiąca.
W dniu 17 maja 1993 r. zawarła umowę o pracę na czas określony od dnia 17 maja do dnia 16 czerwca 1993 r. z Zakładem Urządzeń Grzewczych w C. W takiej sytuacji Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w C. decyzją z dnia 4 czerwca 1993 r. orzekł o utracie przez nią prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 17 maja 1993 r. z powodu podjęcia pracy. Kolejną decyzją z dnia 18 czerwca 1993 r. przyznał jej prawo do zasiłku od dnia 17 czerwca 1993 r., gdyż zainteresowana w tym dniu zgłosiła w Rejonowym Urzędzie Pracy, że od tego dnia pozostaje nadal bez pracy.
Decyzją z dnia 23 sierpnia 1993 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy orzekł o utracie przez Julitę K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 2 sierpnia 1993 r. z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania zasiłku, określonego w art. 21 ust. 2-4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./, a Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) w dniu 23 września 1993 r. decyzję tę utrzymał w mocy, wyrażając pogląd, że organ I instancji decyzją z dnia 18 czerwca 1993 r. przyznał zainteresowanej prawo do zasiłku tylko na okres uzupełniający do 12 miesięcy, licząc od zarejestrowania się w dniu 1 lipca 1992 r. Odwołująca się nie może pobierać zasiłku przez 12 miesięcy od dnia 17 czerwca 1993 r., gdyż w okresie 1 roku przed tą datą nie pozostawała w stosunku pracy lub w stosunku służbowym co najmniej przez 180 dni, a więc nie spełnia warunku przewidzianego w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Julita K. nie godzi się z takim rozstrzygnięciem. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego przytacza argumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu, a ponadto podnosi, że organ I instancji w decyzji z dnia 18 czerwca 1993 r. nie napisał, iż przyznaje jej prawo do zasiłku tylko na okres uzupełniający.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozstrzygnięcie kwestii prawnej wynikłej w sprawie zależy od oceny, czy zgłoszenie się skarżącej w dniu 17 czerwca 1993 r. w Rejonowym Urzędzie Pracy w C. i złożenie oświadczenia, że umowa o pracę zawarta z nią na czas określony /na 1 miesiąc/, która wyekspirowała w dniu 16 czerwca 1993 r., nie została przedłużona, traktować należy jako nową rejestrację w rozumieniu art. 20 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457/, czy też jako potwierdzenie kontynuacji rejestracji dokonanej w dniu 1 lipca 1992 r.
Zdaniem Sądu, przepis art. 20 ust. 2 pkt 7 tej ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, jako stanowiący wyjątek od zasady wyrażonej w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje tylko osobie, która w okresie 12 miesięcy przed zarejestrowaniem pozostawała w stosunku pracy lub w stosunku służbowym przez co najmniej 180 dni, nie może być interpretowany rozszerzająco.
Artykuł 20 ust. 2 pkt 7 powyższej ustawy reguluje sytuację, gdy bezrobotny - po wyczerpaniu pełnego okresu pobierania zasiłku - podejmuje pracę, lecz z przyczyn dotyczących zakładu pracy rozwiązano z nim umowę o pracę przed upływem 180 dni od zatrudnienia. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie wystąpiła. Skarżąca nie wykorzystała pełnego 12-miesięcznego okresu pobierania zasiłku, lecz przed jego upływem zrobiła przerwę w pobieraniu zasiłku, zatrudniając się w zakładzie pracy na czas z góry oznaczony /na 1 miesiąc/. Wolą stron przy zawieraniu takiej umowy o pracę nie było wykonywanie przez skarżącą stałej pracy i nie nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę z nie przewidzianych wcześniej przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Podjęcia przez skarżącą czasowego zatrudnienia w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych urząd pracy nie mógł traktować jako wyrejestrowania z ewidencji bezrobotnych, lecz jedynie jako krótkotrwałą przerwę w gotowości podjęcia przez nią pracy wskazanej przez urząd pracy. Sytuacja taka jest podobna do tej, gdy bezrobotny w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych za zgodą urzędu pracy wyjeżdża na oznaczony czas do innej miejscowości lub za granicę w celu załatwienia ważnych spraw osobistych bądź rodzinnych i za ten czas nie pobiera zasiłku.
Z akt sprawy niniejszej wynika, że Rejonowy Urząd Pracy w C. w dniu 17 czerwca 1993 r. nie dokonywał nowej rejestracji Julity K., nie zakładał nowej karty rejestracyjnej i nie dopełniał wszystkich niezbędnych czynności wymaganych przy rejestracji przepisami par. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, orientacji i poradnictwa zawodowego, rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz poszukujących pracy, a także przyznawania świadczeń określonych w przepisach o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 122 poz. 541/, lecz jedynie odnotował w karcie rejestracyjnej, założonej w dniu 1 lipca 1992 r., zgłoszenie przez nią dalszej gotowości do pracy po 1-miesięcznej przerwie, znanej co do wielkości już w dniu 17 maja 1993 r.
W takiej sytuacji brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że skarżącej przysługiwało prawo do 12-miesięcznego zasiłku począwszy od rejestracji dokonanej w dniu 1 lipca 1992 r., a decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w C. z dnia 18 czerwca 1993 r. trzeba traktować jak przyznanie prawa do zasiłku na okres uzupełniający.
Zawarcie przez bezrobotnego w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych umowy o pracę na czas określony nie powoduje po upływie okresu, na który umowa taka została zawarta, ponownego nabycia prawa do zasiłku w pełnym wymiarze czasowym /12-miesięcznym lub dłuższym/, lecz jedynie prawo do zasiłku na okres uzupełniający do 12 miesięcy /lub dłuższy/, chyba że zachodzą przesłanki do nowego nabycia prawa do zasiłku na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu. Z treści tej ustawy nie wynika, aby intencją ustawodawcy było zagwarantowanie bezrobotnemu prawa do zasiłku przez kolejne 12 miesięcy po każdym przerwaniu przez niego pobierania zasiłku z powodu nawet najkrótszego /jednodniowego/ czasowego zatrudnienia /zawarcia umowy o pracę na czas określony/.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji wyroku.