Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 20 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2371/93

Tezy

1. Przez reorganizację urzędu z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, należy rozumieć zmianę organizacji urzędu dokonaną w identycznym trybie jak przy ustalaniu jego struktury.

2. Postawienie ministerstwa w stan reorganizacji i podjęcie przygotowań do zmiany jego struktury, niezakończonych przed wypowiedzeniem stosunku pracy mianowanemu urzędnikowi państwowemu, nie może być uznane za przeprowadzoną reorganizację urzędu w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy połączoną ze zmniejszeniem stanu zatrudnienia.

3. Skoro ustawodawca przyjmując w ustawie budżetowej założenie zmniejszenia zatrudnienia w administracji państwowej, nie wprowadził jednocześnie szczególnego trybu realizacji tego założenia, to również w takiej sytuacji zwolnienia urzędników państwowych mianowanych w celu zmniejszenia zatrudnienia w urzędzie mogą być dokonywane tylko poprzez reorganizację urzędu we wskazanym wyżej rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy. Ustawa budżetowa jest w takiej sytuacji tylko przyczyną przygotowania i przeprowadzenia reorganizacji urzędu połączonej ze zmniejszeniem stanu zatrudnienia.