Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 24 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2381/93

Tezy

Niekwestionowany jest pogląd zarówno w orzecznictwie sądowym jak i doktrynie, iż pewne uciążliwości pracy pracowników mianowanych rekompensowane są zwiększoną ochroną trwałości ich stosunków pracy. Ma to znaczenie przy dokonywaniu wykładni przepisów stanowiących podstawę do rozwiązywania stosunków pracy z pracownikami mianowanymi.

Zmierzać ona powinna do takiego rozumienia by np. wypowiedzenie stosunku pracy urzędnikowi mianowanemu mogło być skutecznie dokonywane tylko w przypadkach istnienia niewątpliwej podstawy prawnej oraz niewątpliwego interesu społecznego przemawiającego za tym. Ów interes społeczny nie powinien być rozumiany jako doraźny, wyrażający tylko poglądy aktualnego kierownictwa zakładu pracy /art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.