Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002r. nr [...] na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2 w związku z art. 27 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – po rozpoznaniu odwołania Z. L. od decyzji Starosty Powiatu N. nr [...] z dnia [...] lipca 2001r. orzekającej o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2001r. na 90 dni utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podano, że na mocy decyzji Starosty N. z dnia [...] lipca 2001r. nr [...] Z. L. utracił zasiłek dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2001r. na 90 dni. O decyzji tej Z. L. złożył odwołanie do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z kolei decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2002r. sygn. akt II SA 2948/01 uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, że organ II instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy oraz nie uzasadnił decyzji we właściwy sposób.
Ponadto Sąd wskazał organowi na istniejące rozbieżności pomiędzy treścią oświadczenia bezrobotnego, a notatką sporządzoną przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy odnośnie zdarzeń, które miały miejsce w dniu [...] maja 2001r. podkreślając, że rozbieżności te powinny zostać wyjaśnione.
Wojewoda [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, że odwołanie Z. L. nie jest zasadne, a co za tym idzie nie może być uwzględnione. Na wstępie, na poparcie swojego stanowiska, Wojewoda [...] przywołał treść art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, szkolenia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz art. 27 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, w myśl którego bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 23 zasiłek przysługuje po okresie 90 dni - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2.
Organ administracji publicznej stwierdził jednocześnie, że mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował do Powiatowego Urzędu Pracy w N. pismo w celu wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismo Powiatowy Urząd Pracy nadesłał notatkę służbową z dnia 13 maja 2002r. W oparciu o treść tej notatki oraz całości dokumentacji sprawy Wojewoda [...] ustalił następujący stan faktyczny:
"Panu L. PUP w N. w dniu [...] maja 2001r. przedstawił ofertę pracy w [...]. Spotkanie z pracodawcą odbyło się w dniu [...] maja 2001r. w PUP. Pracodawca sporządził listę osób, które były na spotkaniu, na liście tej nie było nazwiska Pana L. Ponieważ Pan L. twierdził, że nie został pouczony o sposobie rozliczenia się z oferty, Kierownik PUP odstąpił od zastosowania art. 27 ust. 1 pkt ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ponownie wydał Panu L. skierowanie na ofertę, której dotyczyło spotkanie w dniu [...] maja 2001r. pouczając go o konieczności rozliczenia z przedstawionej oferty pracy.
W dniu 26 czerwca 2001r. wyżej wymieniony stawił się w PUP i złożył oświadczenie, w którym napisał, że przedstawiona mu na spotkaniu z pracodawcą oferta pracy została przez niego odrzucona, gdyż jego zdaniem nie jest ona zgodna z jego kwalifikacjami i doświadczeniem."
Na tej podstawie organ przyjął za datę odmowy przyjęcia przedstawionej oferty pracy dzień 26 czerwca 2001r.
W końcowej części uzasadnienia Wojewoda [...] podkreślił, iż w tej sytuacji faktycznej i prawnej organ nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, a argumentacja Z. L. podnoszona we wniesionym odwołaniu nie może być przesłanką do uchylenia decyzji organu I instancji.
W dniu 29 maja 2002r. Z. L. wniósł na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając błędne ustalenia stanu faktycznego oraz niezastosowanie się organu do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002r. sygn. akt II SA 2948/01.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumenty zawarte w wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępnie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie zaś z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 listopada 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienie, czy organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Z treści art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, iż w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1992r. sygn. akt II SA 49/92, nie publ.). Organ odwoławczy rozpatruje zatem sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie.
Oznacza to, że w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej powinien, jak stanowi przepis art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jest też obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa), spoczywa na nim ponadto obowiązek uzasadnienia rozstrzygnięcia według wymagań określonych w art. 107 § 3 Kpa.
W rozpatrywanej sprawie organ naruszył przywołane reguły w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] w dostateczny sposób nie rozważył i nie ocenił wszystkich okoliczności sprawy. Organ nie ustalił bowiem różnicy pomiędzy treścią notatki służbowej (bez daty) sporządzonej przez starszego referenta, a treścią oświadczenia skarżącego z dnia 26 czerwca 2001 r. W treści notatki stwierdzono, że "w dniu 20 czerwca 2001 r. wydano skarżącemu duplikat skierowania do pracy (w [...] w L. przyp. WSA) z terminem zwrotu w dniu 26 czerwca 2001 r." oraz, że "w tym dniu Pan L. zgłosił się do Urzędu informując, że kontaktował się z pracodawcą i uważa przedstawioną propozycje pracy jako nieodpowiednią do posiadanych kwalifikacji. Jednocześnie złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia pracy".
Natomiast treść oświadczenia skarżącego z dnia 26 czerwca 2001r. brzmi następująco: "Informuję, że propozycja pracy przedstawiona mi na spotkaniu z pracodawcą (w dniu [...] maja 2001 r. w tutejszym Urzędzie) to jest propozycja pracy na stanowisku pracownika magazynowego, została przeze mnie odrzucona, ponieważ nie jest ona zgodna z moimi kwalifikacjami i doświadczeniem". Oświadczenie to nie dotyczy zatem rozmowy z dnia 26 czerwca 2001 r., lecz zdarzeń, które miały miejsce w dniu [...] maja 2001 r.
Z zestawienia tych dwóch dokumentów wynika, że zachodząca pomiędzy nimi istotna różnica nie pozwala w sposób jednoznaczny na ustalenie, czy skarżący faktycznie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia.
Trzeba podkreślić, iż wskazane naruszenie przepisów prawa procesowego zostało w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r. sygn. akt II 2948/01.
Z kolei rozpatrując odwołanie Z. L., po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny uprzednio wydanej decyzji, Wojewoda [...] ograniczył prowadzone postępowanie dowodowe do wystąpienia do Powiatowego Urzędu Pracy w N. z pismem z dnia 13 maja 2002 r. (znak: [...]) "o wyjaśnienie okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia sprawy" oraz do przyjęcia jako dowód w sprawie stanowiska wyrażonego w udzielonej, w formie notatki służbowej, odpowiedzi z dnia 13 maja 2002 r. Zastępcy Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy.
Jakkolwiek w treści notatki z dnia 13 maja 2002 r. stwierdzono, że Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy za datę odmowy przyjęcia propozycji pracy uznał dzień 26 czerwca 2001r., to nie wskazano przy tym na jakiej podstawie takiego ustalenia dokonano. W notatce opisano bowiem te okoliczności, które były już uprzednio objęte notatką (bez daty) sporządzoną przez starszego referenta.
Z treści art. 7 i art. 77 Kpa wynika, iż organ prowadzący sprawę winien z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, ponieważ postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności.
W niniejszej sprawie, w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia przez bezrobotnego propozycji odpowiedniego zatrudnienia.
Skoro zatem organ administracji publicznej nie przeprowadził dowodów pozwalających na jednoznaczne ustalenie tej okoliczności, to zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem ww. przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy.