Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] marca 2002r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2002r. nakładającą na K.M. i F.W. karę pieniężną w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu podano, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2002 r. kontroli nacisków osi i masy całkowitej pojazdu [...] o nr rej [...], stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi składowych: III i IV oś - o ponad [...] kN, a także przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o [...] t. Zgodnie z obowiązującymi przepisami - art. 61 ust. 11 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr.98, poz.602 z późn.zm. / "... jeżeli masa, naciski osi lub wymiary zespołu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, przejazd takim zestawem jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia". Stosownego zezwolenia w dniu [...] kwietnia 2002 r. przewoźnik nie okazał. W związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Odnosząc się do podniesionych argumentów strony organ wyjaśnił, że dopuszczalny nacisk osi pojedynczej na drodze krajowej nr [...] wynosi [...] kN. Za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż [...] m lub dwie sąsiednie osie oddalone są od siebie o mniej niż [...] m. W pozostałych przypadkach mamy do czynienia z osiami składowymi osi wielokrotnej, gdzie dopuszczalne naciski osi na drogę uzależnione są od odległości między osiami. Przy odległości między osiami wynoszącej [...] m, dopuszczalny nacisk składowej wynosi [...]kN.
W skardze na powyższą decyzję skarżący domagali się jej uchylenia podnosząc, iż kupując kruszywo nie mieli możliwości dokonania ważenia towaru u sprzedającego, gdyż nie posiadał on wagi, nadto kruszywo w czasie jazdy uległo przemieszczeniu się w trakcie podjazdu pod wzniesienie, w wyniku nagłego hamowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Stanowią one, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się opłaty podwyższone. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik do tej ustawy.
Z kolei przepis art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) określa, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Obowiązek wymierzenia kary w przypadkach określonych w art. 13 ust. 2a pierwszej z wymienionej wyżej ustawy ciąży na organie administracji drogowej, który musi wymierzyć karę pieniężną jeżeli stwierdzi przekroczenie ustalonych parametrów pojazdu.
Karę pieniężną organ administracyjny nalicza za sam fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. Ustawodawca nie nałożył na organ administracyjny obowiązku badania przyczyn powodujących przekroczenia parametrów. Na przedsiębiorcy (właścicielu) ciąży obowiązek prawidłowego rozłożenia ładunku tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, a w przypadku zamiaru dokonania przejazdu pojazdem nienormatywnym uzyskanie na taki przejazd zezwolenia.
Zaskarżoną decyzję wydano po przeprowadzonej kontroli drogowej. Ustalenia kontroli opisano w protokole kontroli. Skarżący nie kwestionują ustaleń faktycznych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekł, jak w sentencji.