Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą)z 19 kwietnia 1984 r., sygn. akt II SA 242/84

Teza

1. Par. 2 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Pracy, Płacy i Spraw Socjalnych z dnia 21 marca 1983 r. w sprawie wykonywania robót na cele publiczne przez osoby wpisane do wykazu osób uporczywie uchylających się od pracy /Dz.U. nr 17 poz. 81/ określa wymogi, jakie powinno spełniać "wezwanie" organu administracji państwowej skierowane do osoby mającej stawić się w danym miejscu i czasie celem wykonania robót na cele publiczne. W świetle tych przepisów nie może budzić wątpliwości, że "wezwanie" to nie ma charakteru decyzji organu administracji państwowej, skoro dotyczy ono etapu egzekwowania obowiązku ustalonego wcześniej decyzją administracyjną o wpisaniu do wykazu osób uporczywie uchylających się od pracy wydaną na podstawie art. 8 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu wobec osób uchylających się od pracy /Dz.U. nr 33 poz. 229/.

Przy "odpowiednim" stosowaniu powyższego rozporządzenia do osób w stosunku do których nie wydano decyzji administracyjnej, gdyż obowiązek wykonania robót na cele publiczne wynika z aktu normatywnego /uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej/, nie wydaje się możliwe przypisanie "wezwaniu" do stawienia się celem wykonania tych robót - innego charakteru prawnego.

2. Skoro par. 1 uchwały nr 75 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 września 1983 r. wprowadził obowiązek wykonywania robót na cele publiczne przez osoby uchylające się od pracy wpisane do ewidencji na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu wobec osób uchylających się od pracy /Dz.U. nr 33 poz. 229/, zatem określony skutek prawny wynika z ustawy i wydanie decyzji administracyjnej ustalającej istnienie tego skutku jest zbędne.