Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 22 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 2438/92

Teza

1. 1. Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ nie wprowadza żadnych ograniczeń co do środków dowodowych, jakimi strona może posługiwać się dla wykazania, że przyczyna niestawiennictwa się jej w Rejonowym Biurze Pracy w wyznaczonym terminie była przyczyną usprawiedliwioną /art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy/.
2. 2. Przepis par. 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, orientacji i poradnictwa zawodowego, rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz poszukujących pracy, a także przyznawania świadczeń określonych w przepisach o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 122 poz. 541/ należy rozumieć jako przykładowe wskazanie na jeden z dowodów preferowany przez organy prowadzące postępowanie w omawianych sprawach, a nie jako wyłączenie, czy ograniczenie treści art. 75 par. 1 Kpa.
3. 3. O tym czy przyczyna nie stawienia się bezrobotnego w wyznaczonym terminie jest "usprawiedliwiona" czy też "nieusprawiedliwiona" decyduje ocena merytoryczna powodu nie stawienia się.