Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2002r utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2002r obciążającą Pana M. B. opłatą drogową w kwocie 2008,23 zł za przejazd w dniu [...] czerwca 2001r po drodze krajowej Nr [...] pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
W uzasadnieniu podano, iż podczas kontroli pojazdu w dniu [...] czerwca 2001r stwierdzono, iż zostały przekroczone dopuszczalne parametry nacisku na drogę osi nr 2 o 14,88 kN i osi nr 4 o 0,27 kN. Przekroczenia na w/w osiach spowodowały nieznaczne przekroczenie masy całkowitej zestawu o 0,33 ton.
Przekroczenie dopuszczalnych parametrów wymaga uzyskania zezwolenia, a przedsiębiorca wykonywał w tym dniu przejazd przedmiotowym pojazdem bez zezwolenia. W tym stanie rzeczy organ w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, które miały zastosowanie zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1, ust. 11 i 12 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych obciążył stronę opłatą drogową.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący domagał się uchylenia powyższej decyzji podnosząc, iż nieznaczne przekroczenie masy całkowitej zestawu pojazdu, które nastąpiło w wyniku awarii urządzenia zasypowego w cementowni nie powinno uzasadniać obciążenia opłatą drogową.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r, P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m. in. §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r o opłatach drogowych z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999r, P 7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Według Trybunału Konstytucyjnego ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na odstawie §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją RP. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r w sprawie opłat drogowych.
Stosownie do art. 145a §1 kpa w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast z przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 listopada 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) Sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi, że naruszenie prawa, daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym WSA z mocy art. 145 §1 pkt 1 lit b i art. 152 powyższej ustawy orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.