Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z 18 listopada 1999 r., po rozpatrzeniu odwołania Henryki K. od decyzji kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w P. z 29 września 1999 r. o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu stwierdził, że w myśl przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie oraz służbie, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy.
Natomiast prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli m.in. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Do 365 dni zalicza się m.in. okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy.
W Powiatowym Urzędzie Pracy w P. skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna 28 września 1999 r. Kierownik PUP decyzją z 29 września 1999 r. uznał ją za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji zainteresowana pobierała rentę inwalidzką rolniczą. Świadczenie to pobierała od 30 kwietnia 1995 r. do 31 lipca 1999 r. jako osoba niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym. W związku z powyższym nie spełnia warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z treści skargi wniesionej przez Henrykę K. wynika, że wnosi ona o uchylenie decyzji odmawiającej jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnej.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę podkreślił, że przyznanie i wypłata zasiłku jest ostatecznym środkiem pomocy udzielanym bezrobotnym dopiero wówczas, gdy nie jest możliwe zastosowanie tzw. aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu, a przede wszystkim, gdy nie ma dla danej osoby propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Powyższa zasada znalazła swe odbicie w treści art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. Oprócz braku pracy trzeba jeszcze wykazać 365-dniowy okres aktywności zawodowej w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.
Na równych prawach z okresami aktywności zawodowej, wymienionymi w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, zostały potraktowane okresy, w czasie których zatrudnienie nie było wykonywane z ważnych i usprawiedliwionych przyczyn. Okresy wymienione w art. 23 ust. 2 pkt 3 mogą stanowić samodzielną podstawę do nabycia prawa do zasiłku, pod warunkiem, że zostanie wykazane, iż wynosiły one co najmniej 365 dni w ciągu osiemnastu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.
W sprawie nie jest sporne, że Henryka K. uzyskała status osoby bezrobotnej, tzn. że spełniła przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Sporne natomiast jest, czy jako bezrobotna spełniła wszystkie warunki uzasadniające przyznanie prawa do zasiłku.
Z akt wynika, że skarżąca w okresie od 30 kwietnia 1995 r. do 31 lipca 1999 r. pobierała rentę z powodu długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. W świetle przytoczonych wyżej rozważań ten okres pobierania renty należy traktować jako okres, w którym zatrudnienie skarżącej nie było wykonywane z ważnych i usprawiedliwionych przyczyn. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie ogranicza możliwości uwzględnienia pobierania renty z powodu niezdolności do pracy tylko do renty z tytułu ubezpieczenia pracowniczego.
Okres pobierania renty z tytułu długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym należy wobec tego w świetle art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy traktować tak samo jak okres pobierania renty na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. nr 162 poz. 1118/.
Zaskarżone decyzje zostały więc wydane z naruszeniem prawa materialnego i dlatego uwzględniono skargę.