Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 24 kwietnia 1998 r., II SA 254/98

Teza

W świetle art. 37j ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 procent kwoty podstawowego zasiłku dla bezrobotnych jest uzależniony od zamieszkania bezrobotnego w rejonach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym nie tylko w dniu nabycia prawa do tego zasiłku, lecz także w okresie jego pobierania.

W razie zmiany statusu takiego rejonu zasiłek w dotychczasowej wysokości przysługuje do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym nastąpiła utrata tego statusu.

Tego rodzaju okres ochronny nie obowiązuje w przypadku późniejszego zamieszkania w rejonie, który nie jest uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, ponieważ istnieją w nim większe możliwości uzyskania zatrudnienia.

Uzasadnienie

Decyzjami z 5 maja 1997 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w Ł. przyznał skarżącym zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego. Po zmianie miejsca zamieszkania skarżących Kierownik RUP w W. decyzjami z 21 lipca przyznał im wymieniony zasiłek w takiej samej wysokości. Z inicjatywy tego organu ujawniającego popełnione błędy, decyzjami z 15 i 16 grudnia 1997 r. wydanymi na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa oraz art. 37j ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. stwierdził nieważność obu jego decyzji, ponieważ na terenie działania RUP w W. zasiłek przedemerytalny wynosi 120 procent zasiłku w podstawowej wysokości i nie zachodzą okoliczności podane w art. 37j ust. 3-6 tej ustawy. Gmina C., gdzie mieszkają obecnie skarżący, nie jest bowiem terenem zagrożonym szczególnie wysokim bezrobociem, a stosunek pracy ze skarżącymi został po dniu 1 lipca 1996 r. wprawdzie rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy /PTSS "T." w Ł./, ale zmniejszenie zatrudnienia w okresie 3 miesięcy w tym zakładzie wyniosło tylko 14 osób. Decyzje dyrektora RUP zostały utrzymane w mocy decyzjami Prezesa Krajowego Urzędu Pracy /wymienionymi w sentencji wyroku/, który jednocześnie podzielił trafność przytoczonej w nich argumentacji.

We wspólnej skardze do sądu domagali się przywrócenia im prawa do zasiłku przedemerytalnego w przyznanej im wysokości, ponieważ bezpodstawnie usiłuje się zmniejszyć łączną kwotę obu zasiłków w skali miesięcznej o 250 zł.

Jednocześnie wyrazili pogląd, że nabyte przez nich uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego nie mogą być odebrane po przeniesieniu się do córki w woj. sieradzkim, aby opiekować się wnukami, kiedy ich rodzice są w pracy.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy wniósł o oddalenie skargi obojga skarżących z przyczyn omówionych w uzasadnieniu jego decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W świetle art. 37j ust. 3 i 4 wymienionej ustawy zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 procent kwoty podstawowego zasiłku dla bezrobotnych jest uzależniony od zamieszkania bezrobotnego w rejonach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym nie tylko w dniu nabycia prawa do tego zasiłku, lecz także w okresie jego pobierania. W razie zmiany statusu takiego rejonu zasiłek w dotychczasowej wysokości przysługuje do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym nastąpiła utrata tego statusu.

Tego rodzaju okres ochronny nie obowiązuje w przypadku późniejszego zamieszkania w rejonie, który nie jest uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, ponieważ istnieją w nim większe możliwości uzyskania zatrudnienia. W takiej sytuacji znaleźli się skarżący po zamieszkaniu z córką w C. i utracili prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego.

Skarżący nie mogli też skorzystać z regulacji zawartej w art. 37j ust. 5, ponieważ w okresie rozwiązania z nimi stosunku pracy z przyczyn upadłości "T." zwolniono 14 osób, podczas gdy w tym przepisie istnieje warunek jednorazowego lub w okresie do 3 miesięcy zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy o co najmniej 100 pracowników.

Z powyższych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.