Uzasadnienie
Naczelnik Wydziału Kadr Centralnego Zarządu Zakładów Karnych decyzją z dnia 24 lutego 1992 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./ oraz par. 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 1990 r. w sprawie ustalenia właściwości przełożonych w niektórych sprawach personalnych funkcjonariuszy Służby Więziennej /Dz.Urz. MS nr 6 poz. 54/, delegował sierżanta sztabowego Wojciecha K. - funkcjonariusza Zakładu Karnego w T. - do pełnienia służby w Rejonowym Areszcie Śledczym w Sz. od dnia 1 marca 1992 r. bez określenia czasu trwania tej delegacji.
Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Centralnego Zarządu Zakładów Karnych decyzją z dnia 9 marca 1992 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.
Następnie Naczelnik Wydziału Kadr CZZK decyzją z dnia 26 czerwca 1992 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 4 cytowanej ustawy i par. 3 pkt 2 powołanego wyżej zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 1990 r., uzupełnił decyzję z dnia 24 lutego 1992 r. w przedmiocie delegowania Wojciecha K., określając termin delegacji do dnia 31 sierpnia 1992 r.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia 24 sierpnia 1992 r. nr 49-NK/483/92, wydaną na podstawie art. 55 ust. 4 cytowanej ustawy, przedłużył czas trwania delegacji określony w decyzji z dnia 26 czerwca 1992 r. na okres dalszych 6 miesięcy, to jest do dnia 28 lutego 1993 r., z powodu ważnych względów służbowych, polegających na braku wolnych stanowisk pracy w Zakładzie Karnym w T. oraz na konieczności zapewnienia obsady etatowej w Rejonowym Areszcie Śledczym w Sz.
Wojciech K. wystąpił w trybie art. 127 par. 3 Kpa do Ministra Sprawiedliwości o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o nieprzedłużanie delegacji o dalsze 6 miesięcy ze względu na koszty i uciążliwości związane z represyjnym delegowaniem oraz na skutki zdrowotne, a także brak kontaktu z rodziną, osłabienie więzi z dziećmi i możliwości ich osobistego wychowywania.
Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia 21 października 1992 r. nr NK/2392/92, wydaną na podstawie art. 55 ust. 4 cytowanej ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 127 par. 3 i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 24 sierpnia 1992 r., uznając, że sytuacja kadrowa w T. i w Sz. nie uległa takiej zmianie, by uzasadniała rewizję dotychczasowego stanowiska w przedmiocie delegowania wnioskodawcy. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że twierdzenia wnioskodawcy o ponoszonych przez niego kosztach i uciążliwościach na skutek długotrwałego delegowania są bezzasadne, gdyż do dnia przedłużenia delegacji faktycznie nie pełnił on służby w jednostce, do której został oddelegowany, korzystając przez 112 dni z ciągłego zwolnienia lekarskiego.
Na powyższe decyzje Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 sierpnia 1992 r. i z dnia 21 października 1992 r. Wojciech K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie jako niezgodnych z prawem; jego zdaniem "przedmiotowe decyzje" są wadliwe, nie zawierają bowiem pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi, informując jedynie o możliwości złożenia wniosku do Ministra Sprawiedliwości o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, gdyż podany w skardze zarzut można odnieść jedynie do decyzji z dnia 24 sierpnia 1992 r., przy czym skarżący skorzystał ze swojego uprawnienia przewidzianego w art. 127 par. 3 Kpa, o którym był pouczony. Nie została więc zamknięta mu droga do kontroli administracyjnej, a następnie sądowej. W decyzji wydanej po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został on pouczony o prawie złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nieumieszczenie zatem w poprzedniej decyzji pouczenia o drugim sposobie jej skontrolowania w ówczesnym etapie postępowania administracyjnego jest uchybieniem, które nie miało wpływu na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna. Przedmiotem zaskarżonych decyzji jest delegowanie funkcjonariusza Służby Więziennej do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony w wymiarze dopuszczalnym w świetle ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./. Nie ma zatem żadnej wątpliwości, że istotnie jest to tylko delegowanie, a nie przeniesienie służbowe na stałe - na czas nie oznaczony - na inne miejsce służbowe. Delegowanie funkcjonariusza mianowanego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony, dopuszczony przez ustawę, nie zmienia statusu funkcjonariusza, wynikającego z aktu mianowania go na określone stanowisko i miejsce służbowe, lecz dotyczy jego służbowych obowiązków wewnętrznych, wchodzących wyłącznie w zakres podległości służbowej, w tym obowiązku wykonywania poleceń i rozkazów przełożonych.
Taka decyzja nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 196 par. 4 pkt 2 Kpa. Przepis ten bowiem stanowi, że przepisów art. 196 par. 1-3 Kpa, traktujących o dopuszczalności zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, nie stosuje się w sprawach wynikających z podległości służbowej w urzędach organów administracji państwowej oraz w innych państwowych jednostkach organizacyjnych.
W tym stanie rzeczy skarga niniejsza podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 par. 6 Kpa.