Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 października 1993 r. Minister Spraw Wewnętrznych odmówił spółce "A. D. I.-P". wydania koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, pouczając jednocześnie o możliwości zwrócenia się o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego skarżąca skorzystała w dniu 8 listopada 1993 r. Nie czekając na wydanie nowej decyzji w trybie art. 127 par. 3 Kpa, w dniu 22 listopada 1993 r. spółka wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na pierwszą decyzję Ministra.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podkreślił, że wobec zbiegu skargi do sądu i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skorzystał z uwag do art. 198 Kpa zawartych w "Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego" pod redakcją J. Borkowskiego /Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1989/, gdzie stwierdza się, że w celu zaskarżenia decyzji naczelnego organu administracji państwowej do sądu wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 127 par. 3 Kpa nie jest konieczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Czynność procesowa może wywołać skutki prawne po spełnieniu przewidzianych dla niej warunków formalnych. Odnosi się to również do skarg na decyzje administracyjne, wnoszonych do sądu w trybie przewidzianym w dziale VI Kpa. Znajdujący się tam art. 198 stanowi, że "Skargę na decyzję organu administracji państwowej można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu administracyjnym, chyba że skargę wnosi prokurator".
Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Realizacja tej zasady ogólnej, ustalonej w art. 15 Kpa, następuje według przepisów art. 127-140 Kpa, poświęconych wnoszeniu odwołań od decyzji wydanych w I instancji i wydawaniu decyzji przez organ odwoławczy. Jeśli się pominie szczególne uprawnienia prokuratora, strona może zaskarżyć do sądu tylko decyzję organu odwoławczego.
Nieco inaczej kształtują się uprawnienia strony w sytuacji przewidzianej w art. 127 par. 3 Kpa, według którego "Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez naczelny organ administracji państwowej nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji". Strona więc ma możliwość wyboru środka prawnego: zaskarżyć decyzję naczelnego organu administracji do sądu albo zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, co następuje z odpowiednim zastosowaniem przepisów dotyczących odwołań.
W razie wyboru pierwszego środka przedmiotem skargi jest ostateczna decyzja naczelnego organu administracji wydana w jednoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym i takiej jedynie sytuacji dotyczy cytowany komentarz do art. 198 Kpa. Natomiast w razie skorzystania z drugiego środka decyzja naczelnego organu administracji traci charakter ostatecznego rozstrzygnięcia wskutek zakwestionowania jej odwołaniem w postępowaniu administracyjnym, które ma swoistą nazwę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ta czynność procesowa z mocy jednoznacznego odesłania do przepisów dotyczących odwołań /art. 127 par. 3 Kpa in fine/ stwarza obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez naczelny organ administracji i wydania nowej decyzji. Dopiero ta nowa decyzja może być zaskarżona do sądu, a skarga spełnia wówczas przewidziany w art. 198 Kpa warunek wyczerpania toku instancji. Takie rozwiązanie eliminuje niebezpieczeństwo dokonania różnych ocen wskutek równolegle toczącego się postępowania administracyjnego i sądowego.
Skarżąca po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie czekała na wydanie nowej decyzji i zaskarżyła do sądu pierwszą decyzję Ministra. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był uznać, że z omówionych wyżej względów skarga dotyczyła nieostatecznej decyzji Ministra, i dlatego na podstawie art. 207 par. 6 Kpa orzekł jak w sentencji.