Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 31 marca 1999 r., II SA 265/99

Teza

Cofnięcie koncesji z powodu rażącego naruszenia prawa regulującego prowadzenie koncesjonowanej działalności może być przesłanką odmowy udzielenia następnej koncesji na prowadzenie działalności tego samego rodzaju.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie odmowy wydania koncesji na przetwórstwo i obrót metalami nieżelaznymi.

Uzasadnienie

Decyzją z 26 listopada 1998 r. Minister Gospodarki na podstawie art. 104 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 20 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 października 1998 r., złożonego przez Przedsiębiorstwo "AA" - Anna P. z siedzibą w R. o wydanie koncesji na przetwórstwo i obrót metalami nieżelaznymi - odmówił udzielenia takiej koncesji.

W uzasadnieniu decyzji minister stwierdził, że Anna P. prowadziła już działalność gospodarcza w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami nieżelaznymi na podstawie koncesji udzielonych przez Ministra Przemysłu i Handlu. Minister Gospodarki, decyzją z 6 sierpnia 1997 r. cofnął jej koncesję na prowadzenie obrotu surowcami wtórnymi metali nieżelaznych w związku z nieprzestrzeganiem warunków koncesjonowania, wynikających z postanowień art. 24a ustawy o działalności gospodarczej.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Gospodarki z 22 października 1997 r. Szczegółowe przyczyny, które spowodowały cofnięcie koncesji, zostały podane w uzasadnieniach do tych decyzji. Decyzja ostateczna była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wywołanej skarga złożona przez stronę. Skarga wyrokiem sądu została oddalona.

Koncesja na prowadzenie przetwórstwa i obrotu wyrobami gotowymi z metali nieżelaznych została cofnięta decyzją Ministra Przemysłu i Handlu z 30 września 1996 r. Cofnięcie koncesji nastąpiło z powodu naruszenia przez stronę przepisów budowlanych i sprzeczności prowadzonej działalności z planem przestrzennego zagospodarowania gminy.

Przyczyny, które były powodem cofnięcia koncesji nie pozwalają na ponowne wydanie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami nieżelaznymi temu samemu przedsiębiorcy.

Naruszenia przepisów prawa stwierdzone w toku postępowania zakończonego cofnięciem omawianych koncesji nie dają rękojmi należytego, zgodnego z obowiązującymi przepisami wykonywania przez Annę P. działalności gospodarczej.

Ponadto, jak wynika z informacji Wojewódzkiego Inspektoratu Państwowej Inspekcji Handlowej w Z. z 8 października 1998 r. Anna P. prowadzi działalność w zakresie obrotu metalami nieżelaznymi pomimo cofnięcia koncesji, co jest niezgodne z prawem.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Gospodarki decyzją z 8 stycznia 1999 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 par. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymał w mocy swoja decyzję z 26 listopada 1998 r. odmawiająca udzielenia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami nieżelaznymi. Anna P. zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie ze względu na brak podstawy prawnej. Przesłanki, które były powodem cofnięcia koncesji nie dają podstaw do dalszych represji koncensjonariuszki i dyskryminującej odmowy wydania nowej koncesji. Ocena, czy skarżąca daje rękojmię do należytego wykonywania działalności gospodarczej nie może być dowolna. Skarżąca działała legalnie i nie prowadziła działalności gospodarczej bez zezwolenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna, gdyż organ koncesyjny odmawiając udzielenia skarżącej koncesji na przetwórstwo i obrót metalami nieżelaznymi nie naruszył prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 11 ust. 2a i art. 20 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, a w szczególności przepis art. 20 ust. 6 ustawy, który określa, że odmowa udzielenia koncesji może również nastąpić, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego wykonywania działalności gospodarczej lub spełnienia warunków, o których mowa w ust. 4 art. 20.

Sama skarżąca przyznała w skardze, że ocena czy podmiot ubiegający się o koncesję daje rękojmię należytego wykonywania działalności gospodarczej należy do organu koncesyjnego.

Wbrew zarzutom skarżącej, ocena dokonana przez Ministra Gospodarki w niniejszej sprawie nie może być uznana za dowolna.

Organ koncesyjny w obu decyzjach, zarówno wydanej w pierwszej instancji, jak i w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 127 par. 3 Kpa, podał powody, dlaczego skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 20 ust. 6 ustawy o działalności gospodarczej i nie daje rękojmi należytego wykonywania działalności gospodarczej.

Skuteczne cofnięcie poprzedniej koncesji udzielonej skarżącej na tę sama działalność, o która ubiega się ona obecnie, z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa dotyczących obrotu metalami nieżelaznymi jest wystarczająca podstawa do uznania, że skarżąca nie daje rękojmi wymaganej przepisem art. 20 ust. 6 ustawy.

Wszelkie zarzuty skarżącej odnośnie braku podstaw do pozbawienia jej wcześniejszej koncesji nie mogą być w tej sprawie rozpatrywane z powodu powagi rzeczy osądzonej, gdyż sprawa o cofnięcie koncesji skarżącej była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny i została ostatecznie rozstrzygnięta przez oddalenie skargi.

Skarżąca usiłowała podważyć rozstrzygnięcie o pozbawieniu koncesji jeszcze w innych postępowaniach nadzwyczajnych o uchylenie decyzji o cofnięciu koncesji - ale bez rezultatu.

W tych warunkach ustalenia zawarte w poprzednich sprawach dotyczą cofnięcia koncesji i nie mogą być skutecznie kwestionowane przez skarżąca w niniejszej sprawie o udzielenie jej nowej koncesji w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami nieżelaznymi.

Trudno wyobrazić sobie taka sytuację, że organ koncesyjny, który cofnął koncesję na podstawie art. 22a ust. 1 pkt 4 ustawy o działalności gospodarczej, czyli z powodu prowadzenia działalności niezgodnie z ustawa /art. 24a/, następnie udziela nowej koncesji w tym samym zakresie nie dostrzegając konsekwencji poprzedniej decyzji we właściwym zastosowaniu przepisu art. 20 ust. 6 ustawy i nie dokonując prawidłowej oceny czy wnioskodawca daje rękojmię należytego wykonywania działalności gospodarczej, skoro tak niedawno rażąco naruszał prawo i warunki poprzedniej koncesji.

Nie bez znaczenia dla oceny przesłanki z art. 20 ust. 6 ustawy jest również fakt dalszego prowadzenia działalności gospodarczej już po skutecznym cofnięciu koncesji, czyli bez zezwolenia, zatem nielegalnie.

Po wydaniu ostatecznej decyzji o cofnięciu koncesji, tj. 22 października 1997 r., skarżąca nie mogła legalnie kontynuować działalności gospodarczej w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami nieżelaznymi bez narażenia się na konsekwencje chociażby w zakresie o uznanie tego faktu jako przejawu braku rękojmi z art. 20 ust. 6 ustawy.

Z tych wszystkich względów sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, która nie narusza prawa i została podjęta po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa. Dlatego też skarga podlegała oddaleniu.