Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 września 2000 r. (...), wydaną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Piotra S. i Wacława F. - wspólników spółki cywilnej "S" z siedzibą w Z. /skarżący/, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 12 lipca 2000 r. (...) cofającą koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, na potwierdzenie której wydano blankiet o nr T-316892, a którą objęto pojazd marki VOLVO o numerze rejestracyjnym (...).
Z akt sprawy wynika, że 17 marca 1994 r. skarżący uzyskali koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu towarów - z obszarem ważności na wszystkie kraje świata o nr blankietu T-21677, którą objęto pojazd o nr rej. (...).
Koncesja została 27 sierpnia 1999 r. na wniosek skarżących zmieniona na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego wskutek wymiany objętego nią pojazdu z pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) na pojazd o numerze rejestracyjnym (...). Skarżący otrzymali nowy blankiet koncesji o numerze T-316892 dotyczący tego ostatniego pojazdu. Przy odbiorze koncesji skarżący, pouczeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożyli oświadczenie o zagubieniu blankietu koncesji - egzemplarza dla kierowcy T-21677.
W dniu 11 listopada 1999 r. na przejściu granicznym w Ś., kierowca prowadzący pojazd o numerze rejestracyjnym (...), okazał do kontroli blankiet koncesji T-21677. Ponadto okazało się, że skarżący wykonali tym pojazdem przewozy 1, 14, 18 i 23 października 1999 r., korzystając z preferencyjnej stawki podatku VAT przysługującej uprawnionym do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Skarżący uregulowali różnicę należnego podatku /pismo Urzędu Skarbowego w N.S. z dnia 3 marca 2000 r. (...)/.
W związku z niedotrzymaniem warunków określonych w koncesji i nieprzestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie międzynarodowego transportu drogowego organ koncesyjny wszczął 27 kwietnia 2000 r. postępowanie o cofnięcie z urzędu koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego o numerze blankietu T-316892, wydanej na pojazd o numerze rejestracyjnym (...), na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.
W piśmie z dnia 11 maja 2000 r. skarżący zwrócili uwagę na fakt, że w październiku i listopadzie 1999 r. wystąpiło bardzo duże zapotrzebowanie na przewozy kontenerów i przyznali, że zdecydowali się wykorzystać pojazd o numerze rejestracyjnym (...) bez wymaganej koncesji. Skarżący zaznaczyli, że uprzednio skradziony blankiet koncesji o nr T-21677 otrzymali 3 listopada 1999 r. przesyłką pocztową. Kierowca zabrał ten blankiet i wykorzystał go bez wiedzy skarżących.
Decyzją z dnia 12 lipca 2000 r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej cofnął koncesję T-316892 na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pojazdem o nr rej. (...).
W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy koncesję cofa się, jeżeli przedsiębiorca nie dotrzymał warunków określonych w koncesji. Skarżący posłużyli się 11 listopada 1999 r. blankietem koncesji o nr T-21677. Działaniem tym skarżący naruszyli też art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy, ponieważ w wyniku złożonego oświadczenia o zagubieniu blankietu koncesji T-21677 i niezdania go, a także po odbiorze blankietu T-316892, byli w posiadaniu dwóch blankietów koncesji na dwa różne pojazdy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnieśli, że w toku przeprowadzanego postępowania nie rozpatrzono ich pisma z dnia 11 maja 2000 r. i podkreślając, że w uzasadnieniu decyzji błędnie stwierdza się, iż "nie został zwrócony w dniu 10 września 1999 r. blankiet zielony koncesji nr T-316892 przy odbiorze koncesji o numerze blankietu T-316892 na pojazd (...). W dniu tym nie został zwrócony blankiet koncesji o numerze T-21677 na pojazd (...), gdyż został on skradziony". Skarżący zwrócili również uwagę, że w sprawie dotyczącej złożenia fałszywego oświadczenia o utracie koncesji wydane zostało postanowienie o umorzeniu dochodzenia /postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 31 maja 2000 r. zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N.S./.
Decyzją z dnia 8 września 2000 r. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:
- - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego,
- - błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż skarżący posługując się blankietem koncesji nr T-21677, obejmującym uprawnienie do wykonywania transportu drogowego samochodem o nr rej. (...), naruszyli warunki koncesji stwierdzonej blankietem nr T-316892.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie. Przytaczając argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Minister podniósł ponadto, że skarżący nietrafnie utożsamiają "blankiet koncesji /o określonym numerze/ z samym uprawnieniem koncesyjnym. W rzeczywistości obydwa wymienione wyżej blankiety dokumentują to samo uprawnienie", a zatem "posłużenie się przez stronę blankietem starym, o nieaktualnej treści, stanowi w istocie powołanie się na istniejące uprawnienie, przy czym usiłowanie przekroczenia granicy innym pojazdem stanowi złamanie jego warunków".
Minister podkreślił również, że skarżący naruszyli art. 6 ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, ponieważ usiłowali dokonać przejazdu pojazdem nie objętym koncesją oraz art. 4 ust. 2 - ponieważ nie wyposażyli kierowcy wykonującego międzynarodowy transport w odpowiednie dokumenty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten jest powołany do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie, badając zaskarżoną decyzję w tym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.
Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./ wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofnięcia koncesji jest Minister Transportu i Gospodarki Morskiej. Przepis art. 4 przewiduje, że krajowy przedsiębiorca jest obowiązany wyposażyć kierowcę pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju w dokumenty związane z przewozem wykonywanym w ramach międzynarodowego transportu drogowego /ust. 1/ i że kierowca pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, stosownie do rodzaju przewozu, m.in. koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.
Z kolei w myśl art. 13 ust. 1 koncesję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie dotrzymał warunków określonych w koncesji /pkt 2/, a także - jeżeli jej posiadacz nie przestrzega przepisów ustawy oraz warunków określonych w umowach międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie międzynarodowego transportu drogowego /pkt 5/.
W ocenie Sądu zarzuty przedstawione w skardze nie są trafne. W rozpatrywanej sprawie fakt, że skarżący wykonywali transport międzynarodowy wbrew warunkom koncesji i z naruszeniem przepisów ustawy, jest bezsporny. Skarżący, posiadając koncesję, nie dotrzymali warunków w niej określonych. Ich naruszenie miało istotny charakter. Skarżący nie posiadali bowiem koncesji na wykonywanie transportu samochodem o nr rej. (...), lecz o nr rej. (...).
Równocześnie, wykonując międzynarodowy transport drogowy samochodem, którego nie obejmowała koncesja, naruszyli art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. W omawianej sytuacji przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego nakładały na organ koncesyjny obowiązek cofnięcia koncesji, nie zaś tylko uprawnienie do podjęcia takiej decyzji. Decyzja cofająca koncesję nie jest w tym przypadku decyzją uznaniową, lecz tzw. decyzją związaną, którą organ administracji publicznej ma obowiązek podjąć. Innymi słowy, w następstwie ustalenia faktu niedotrzymania przez skarżących warunków koncesji i naruszenia przepisów ustawy, organ koncesyjny nie mógł nie podjąć innej decyzji, jak tylko cofnąć koncesję.
Zdaniem Sądu przyjęta przez Ministra interpretacja art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego jest prawidłowa.
Sąd nie podzielił także stanowiska skarżących odnośnie do oceny ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że posiadający koncesję na wykonywanie transportu drogowego, którą potwierdza blankiet koncesji o określonym numerze, narusza warunki tej koncesji posługując się innym /wycofanym z obrotu/ blankietem.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono jak w sentencji.