Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia 12 września 2000 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia 3 lutego 2000 r. (...) w przedmiocie zaliczenia magazynu należącego do "E" Sp. z o.o. w W. Oddział w M., zwanej dalej "skarżącą", do obiektu ważnego z punktu widzenia obronności, interesu gospodarczego państwa lub bezpieczeństwa publicznego. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i ust. 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia /Dz.U. nr 114 poz. 740 ze zm./.
W świetle art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. "c" cytowanej ustawy do obszarów, obiektów i urządzeń ważnych dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa, podlegających obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub odpowiednie zabezpieczenie techniczne, należą magazyny rezerw państwowych. Stosownie zaś do ust. 6 powołanego wyżej artykułu wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może umieścić w ewidencji, o której mowa w ust. 5, znajdujące się na terenie województwa obszary, obiekty i urządzenia innych podmiotów niż określone w ust. 3.
W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca podnosi zarzut niewłaściwości Wojewody P. do wydania wspomnianej decyzji. Taką decyzję, zdaniem skarżącej, mógł wydać jedynie Prezes Agencji Rynku Rolnego albowiem, jak wywodzi, Agencja Rynku Rolnego posiada 100 procent udziałów w skarżącej spółce, zaś Prezes Agencji Rynku Rolnego jest kierownikiem centralnego organu administracji państwowej. Zatem, w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, istnieją, zdaniem skarżącej, przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Ponadto, w zaliczeniu wspomnianego obiektu magazynowego do kategorii ważnego z punktu widzenia obronności, interesu gospodarczego państwa lub bezpieczeństwa publicznego, skarżąca upatruje naruszenie art. 7 Kpa. Takiego zaliczenia nie uzasadnia bowiem relacja przechowywanych rezerw państwowych do ogólnej kubatury magazynu, co z kolei rzutuje na konieczność ponoszenia wysokich nakładów z tytułu szczególnej ochrony omawianego obiektu, a tym samym na efektywność prowadzonej działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi. Akcentuje, wbrew stanowisku skarżącej, iż Prezes Agencji Rynku Rolnego nie jest organem administracji publicznej uprawnionym do prowadzenia wykazów obiektów chronionych i wydawania decyzji administracyjnych na podstawie ustawy o ochronie osób i mienia. Według Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji umieszczenie spornego obiektu w odpowiednich wykazach i ewidencjach, o których mowa w cytowanej ustawie, następuje ze względu na ustawowe zaliczenie magazynów rezerw państwowych do obiektów ważnych z punktu widzenia obronności Państwa. Nie decyduje zaś tutaj stopień wykorzystania danego obiektu na wspomniane cele, czy też kwestia zabezpieczenia danego obiektu pod kątem jego ochrony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Analizując pod tym kątem skargę, nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zgodzić się należy ze stanowiskiem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że Prezes Agencji Rynku Rolnego nie jest organem administracji publicznej uprawnionym do prowadzenia wykazów obiektów chronionych i wydawania decyzji administracyjnych na podstawie ustawy o ochronie osób i mienia. Wprawdzie na podstawie przepisu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 1990 r. o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego /Dz.U. 1997 nr 142 poz. 951 ze zm./ wspomniana agencja podlega Prezesowi Rady Ministrów, jednakże okoliczność ta, sama przez się nie nadaje Prezesowi Agencji Rynku Rolnego statusu organu administracji publicznej. Agencja funkcjonuje bowiem na rynku na zasadach zbliżonych do przedsiębiorców. I tak agencja posiada osobowość prawną, nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa, a także i Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania agencji /art. 2 ustawy o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego/.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową i ewidencję księgową, dotyczącą gospodarowania rezerwami państwowymi oraz działalności interwencyjnej na rynku produktów rolnych, zgodnie z przepisami obowiązującymi osoby prawne i niniejszą ustawą /art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy/.
Trafne jest także stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż do kompetencji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nie należy umieszczanie obiektów magazynowych, w tym spornego obiektu, w odpowiednich wykazach i ewidencjach, o których mowa w ustawie o ochronie osób i mienia.
W świetle bowiem par. 5 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie nadania statutu Agencji Rynku Rolnego /Dz.U. nr 138 poz. 641 ze zm./ kompetencje decyzyjne Prezesa Agencji ograniczone są do podejmowania decyzji w sprawie pracowników w Centrali Agencji Rynku Rolnego oraz dyrektorów oddziałów terenowych. Nie może być zatem skutecznie zakwestionowana, jako oparta na przepisach art. 5 ust. 5 i ust. 6 ustawy o ochronie osób i mienia, kompetencja Wojewody P. w przedmiocie zaliczenia magazynu skarżącej do obiektu ważnego z punktu widzenia obronności, interesu gospodarczego państwa lub bezpieczeństwa publicznego. Magazyny rezerw państwowych zaliczone są bowiem, z mocy prawa, do obszarów, obiektów i urządzeń ważnych dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego /art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. "c" ustawy o ochronie osób i mienia/.
W świetle cytowanych wyżej przepisów zaliczenie magazynu rezerw państwowych do kategorii wspomnianych obszarów i obiektów nie jest zatem uzależnione od poziomu wykorzystania danego magazynu na wspomniane wyżej potrzeby. Tym samym omawiany charakter obiektu posiadanego przez skarżącą nakłada na nią obowiązek zapewnienia jego ochrony przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne lub odpowiednie zabezpieczenie techniczne /art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia/. Nie znajduje zatem uzasadnienia, leżąca u podłoża wniesionej skargi, próba uchylenia się skarżącej od obowiązku zapewnienia należytej ochrony administrowanego przez nią magazynu rezerw państwowych, zgodnie z wymogami cytowanej ustawy.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie można więc dopatrzyć się, aby naruszała ona prawo.
W tym stanie orzeczono jak wyżej na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.