Uzasadnienie
Decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2003r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] stycznia 2003r. nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w kwocie 2.000 zł, za stwierdzony w dniu [...] stycznia 2003r. przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W ocenie organu bezspornym jest, iż wykonywana przez skarżącą w chwili kontroli działalność spełniała cechy "przewozu na potrzeby własne" w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Brak zaświadczenia o jakim mowa w art. 33 ust. 1 ustawy uzasadniał nałożenie kary pieniężnej, a jej wysokość jest zgodna z lp. 1.3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym.
W skardze na powyższą decyzję skarżący kwestionuje obowiązek posiadania wspomnianego zaświadczenia. Podnosi jednocześnie, iż spółka wystąpiła o licencję na krajowy transport drogowy rzeczy, a wykonuje transport w zakresie działalności wytwórczej w rolnictwie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Odwołując się do zarzutów skargi organ podtrzymał stanowisko, iż posiadanie licencji na wykonywanie transportu drogowego czy też możliwość wykonywania przewozów zarobkowych bez tej licencji w okresie przejściowym nie zwalnia przedsiębiorcy wykonującego przewozy na potrzeby własne od obowiązku posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący nie korzystał w okolicznościach sprawy ze zwolnienia od obowiązku uzyskania zaświadczenia na potrzeby własne z mocy art. 32 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, albowiem nie był wytwórcą przewożonego towaru, gdyż towar ten nabył od spółki D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Istota sprawy dotyczy kwestii uprawnień przedsiębiorcy do poruszania się pojazdami po drogach publicznych. Na gruncie ustawy o transporcie drogowym, w tym również w stanie prawnym na dzień spornego przewozu, przedsiębiorców korzystających z dróg publicznych można podzielić na dwie zasadnicze kategorie. Pierwsza z nich odnosi się do przedsiębiorców wykonujących tę działalność zarobkowo. Są to, w rozumieniu art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy, przewoźnicy drogowi, przez których rozumie się przedsiębiorców uprawnionych do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Druga kategoria, to przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w innych branżach niż transport drogowy, zaś wykonywane przez nich przewozy służą jedynie realizacji tej innej działalności, a czynność przewozu, chociaż z reguły stanowiąca składnik kosztów działalności, nie jest jednak odpłatna (niezarobkowa).
W zależności od wspomnianego wyżej charakteru prowadzonej działalności gospodarczej ustawa o transporcie drogowym odmiennie określa wymagania jakie winni spełniać przedsiębiorcy poruszający się pojazdami po drogach publicznych. I tak, przewoźnicy drogowi winni posiadać licencję (art. 5 ust. 1), przy czym na mocy powołanego art. 103 ust. 3 cytowanej ustawy wspomniana kategoria przedsiębiorców (przewoźników) mogła tę działalność prowadzić jeszcze przez 2 lata od wejścia ustawy, korzystając z uprawnień przyznanych im przez poprzednio obowiązujące przepisy prawa.
Natomiast pozostała grupa przedsiębiorców korzystających z dróg publicznych, a więc wykonujących przewozy na potrzeby własne, winna już od dnia wejścia w życie omawianej ustawy legitymować się przed podjęciem takich przewozów zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie tej działalności (art. 33 ust. 1 ustawy). Z systematyki ustawy o transporcie drogowym, określającej zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego w ramach działalności gospodarczej (rozdział 2) oraz regulującej przewozy na potrzeby własne (rozdział 5), a także z odrębnej regulacji zawartej w art. 103 ust. 3 w przedmiocie zachowania przez okres dwóch lat posiadanych uprawnień do wykonywania takiej działalności przez zawodowych przewoźników, płynie wniosek, że obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, odnosi się jedynie do przedsiębiorców niebędących zawodowymi przewoźnikami. Przyjęcie odmiennego stanowiska w sposób oczywisty kłóciłoby się nie tylko z zasadą racjonalnego ustawodawcy przy interpretacji przepisów prawa, ale także zasadami logiki (argumentum a maiori ad minus).
Stanowiska tego nie zmienia przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy, obowiązujący od dnia 28 września 2003r., wyraźnie zwalniający od obowiązku uzyskania wspomnianego zaświadczenia przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Przepis ten bowiem nie stanowi jakościowo nowej regulacji, a jedynie usuwa wątpliwości jakie w tym przedmiocie nasuwała redakcja art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy.
W tym zakresie organ nie wypowiedział się, choć w aktach sprawy znajduje się wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, iż skarżąca spółka w zakresie podstawowej działalności gospodarczej ma krajowy transport drogowy i jak wynika z odwołania od decyzji, skarżąca podnosiła, że prowadzi usługi transportowe i jest w trakcie załatwiania licencji przewozowej.
Reasumując powyższe organ rozpozna sprawę ponownie niemniej uwzględniając stanowisko Sądu i odniesie się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono w myśl art. 200 w/w ustawy.