Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2002 roku [...] Zarząd Dróg Miejskich w [...] na podstawie art. 39 ust.3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz. U. Nr 14, poz. 60 z póz. zm./ po rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu [...] stycznia 2002 roku przez A. S.A. z siedzibą w P. postanowił odmówić wydania zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego /drogi powiatowej/ AL. [...] w rej. Ul. [...] w celu posadowienia nośnika reklamowego.
W uzasadnieniu decyzji Zarząd Dróg Miejskich podkreślił, że decyzja z dnia [...] grudnia 2001 roku w sposób jednoznaczny określała możliwy termin zajęcia drogowego do dnia [...] marca 2002 roku. Wcześniej, Zarząd dwukrotnie przedłużał termin obowiązywania decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego. Czas ten firma miała wykorzystać na uzgodnienie nowej lokalizacji. Firma A. nowej lokalizacji nie przedstawiła. Zgodnie z przyjętymi zasadami reklamy i znaki informacyjne można umieszczać w odległości nie mniejszej niż 50 m od skrzyżowania. Przedmiotowa reklama stoi w odległości 8,5 m od skrzyżowania. Odwraca uwagę użytkowników drogi od sygnałów i znaków drogowych co może doprowadzić do kolizji w ruchu drogowym.
W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku [...] orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem Kolegium wskazane w odwołaniu okoliczności, choć subiektywnie istotne, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Zarządca drogi – Zarząd Dróg Miejskich – wskazał motywy rozstrzygnięcia. Stanowią one logiczną całość wespół z motywami poprzednich decyzji, nie kwestionowanymi przez Spółkę. Bezpieczeństwo użytkowników drogi jest argumentem przesądzającym o odmowie wydania zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego. Użytkownik nośnika był uprzedzony o konieczności likwidacji reklamy, mógł więc dołożyć starań aby uniknąć strat.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2002 roku złożył A. S.A. z siedzibą w P. Skarżący podniósł, że ZDM nie oparł się na jakichkolwiek dowodach, które wskazywałyby na to, iż przedmiotowy nośnik reklamowy stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wydając pierwszą decyzję ZDM zobowiązany był brać pod uwagę wszelkie możliwe zagrożenia.. Zmiana stanowiska nie mogła mieć miejsca w trakcie funkcjonowania nośnika. Cały ciężar nakładów inwestycyjnych oraz jego ryzyko przerzucone zostało na barki firmy A. S.A.
W zaistniałej sytuacji, zdaniem skarżącej, mamy do czynienia z niekonsekwencją ZDM, który raz wydał decyzję na zajęcie pasa drogowego dla firmy [...] a następnie odmówił firmie A. S.A. W obliczu nowych zasad skarżąca nie znalazła innej lokalizacji. Firma A. nie zakładała aby prawo działało wstecz.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:
- 1) ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych
/Dz. U. Nr 153, poz. 1269/,
- 2) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz 1270/,
- 3) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/.
Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.
Przepis art. 1 u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga, zdaniem sądu, nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie są zasadne.
Treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wyznaczają przepisy prawa materialnego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej/. Stosownie do art. 39 ust.1 ustawy zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szcególnosci zabrania się umieszczania w pasie drogowym m. in. urządzeń, przedmiotów i materiałów nie związanych z gospodarka drogową lub potrzebami ruchu drogowego. Jednakże w myśl ust. 3 tego artykułu zlokalizowanie w pasie drogowym wymienionych urządzeń następuje w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Zezwolenie to wydane w formie decyzji może określać warunki na jakich urządzenia obce mogą być umieszczane w pasie drogowym.
W niniejszej sprawie każda z decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenie w nim nośnika reklamowego takie warunki zawierała. Decyzje były czasowe. Poprzedni właściciel nośnika reklamowego uzyskał negatywną opinię komunikacyjną na przedmiotową lokalizację o czym skarżący wiedział już z decyzji z dnia [...] lipca 2001 roku. Dwukrotne przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego było czasem wystarczającym dla uzgodnienia innej lokalizacji i likwidacji przedmiotowego nośnika reklamowego. Spółka była informowana o powodach likwidacji istniejącego nośnika w AL. [...] w rej. ul. [...].
W świetle powyższych, bezspornych okoliczności skarżący nie może podnosić argumentu zmiany warunków w trakcie funkcjonowania nośnika. Zasady umieszczania nośników reklamowych w pasie drogowym zostały wprowadzone w 1994 roku i z pewnością znane były poprzedniemu właścicielowi. Skarżący mógł też z łatwością się o nich dowiedzieć. Decydując się na zakup nośnika reklamowego winien znać obowiązujące w tej materii przepisy. Mógł też z łatwością się o nich dowiedzieć. Brak staranności obciąża więc tylko skarżącego.
Niewątpliwym jest, że wydane w formie decyzji zezwolenie ma charakter uznaniowy, co nie znaczy, że może ono być dowolne. Organ administracyjny winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne a następnie wykazać jakie powody przemawiały za podjęciem decyzji o określonej treści.
W niniejszej sprawie oba organy wskazały na motywy rozstrzygnięcia. Są one przekonywujące. ZDM był, wbrew twierdzeniom skarżącego, konsekwentny w swoim postępowaniu. Skarżący został uprzedzany o konieczności likwidacji nośnika reklamowego. Organ uwzględnił też niezbędny czas na uzgodnienie przez niego nowej lokalizacji. Ewentualne straty Spółki muszą ustąpić interesowi ogólnemu jakim jest bezpieczeństwo użytkowników drogi. Bezspornym w sprawie jest, że przedmiotowy nośnik jest umiejscowiony w bardzo ruchliwym miejscu [...]. Jego niewielka odległość od skrzyżowania zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym przez chociażby dekoncentrację, rozproszenie uwagi, co jest oczywistym dla każdego kierowcy. Skarżący przyznał, iż nie było takiej sytuacji aby zezwolenie na posadowienie nośnika reklamowego było wydane innym podmiotom.
W świetle powyższych rozważań sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem materialnym jak również ogólnymi zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi