Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu w S. na podstawie art.2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) orzeczono o uznaniu p. K. G. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2003 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w dniu rejestracji skarżący przedstawił ostatnie świadectwo pracy z firmy [...] - Oddział w C., gdzie był zatrudniony w okresie od dnia [...] lutego 1996 r. do [...] czerwca 2000 r. jako [...]. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę - przez zakład pracy - za wypowiedzeniem na podst. art. 30 § 1 pkt 2 kp.
Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do organu drugiej instancji wskazując w odwołaniu, że świadectwo pracy zaskarżył do Sądu Pracy w Z. i nie rejestrował się w Urzędzie Pracy gdyż czekał na wyrok sądu i sprostowanie świadectwa pracy (co do chwili obecnej nie nastąpiło).
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy i w jej uzasadnieniu wskazał, że zasiłek dla bezrobotnych jest szczególnym świadczeniem, przysługującym osobom które uzyskały status bezrobotnego. Przyznanie zaś prawa do zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) od spełnienia warunku pozostawania w zatrudnieniu przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy, poprzedzających dzień zarejestrowania, a otrzymane wynagrodzenie winno stanowić kwotę co najmniej najniższego wynagrodzenia. Skarżący w dniu rejestracji przedłożył świadectwo pracy z [...] Oddział w C., gdzie był zatrudniony w okresie od dnia [...] lutego 1996 r. do dnia [...] czerwca 2000 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie zaś z pow. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy 18 miesięcy liczone wstecz od dnia zarejestrowania obejmuje okres od dnia [...] listopada 2001 r. do dnia [...] maja 2003 r. W tym okresie skarżący nie udokumentował, jak również nie wykazał żadnego okresu zatrudnienia, nie mógł zatem otrzymać prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Gdyby skarżący zarejestrował się w Urzędzie Pracy zaraz po ustaniu stosunku pracy, nabyłby po spełnieniu przesłanek do przyznania statusu bezrobotnego również prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast wystąpienie do Sądu Pracy o sprostowanie świadectwa pracy jest odrębnym postępowaniem, nie kolidującym z byciem bezrobotnym i pobieraniem zasiłku dla bezrobotnych
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pan K. G. wniósł o uchylenie decyzji oraz wskazał, że wnosząc sprawę do Sądu Pracy w Z. spodziewał się przywrócenia do pracy i dlatego nie rejestrował się w Urzędzie Zatrudnienia. Podniósł również, że nie został pouczony o konieczności rejestracji w Urzędzie Zatrudnienia..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumenty zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Stosownie do art., 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały ich prawidłowej interpretacji. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514), zgodnie z którym prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jak wynika z dokumentacji sprawy pan K. G. w dniu rejestracji przedłożył świadectwo pracy z [...] Oddział w C., gdzie był zatrudniony w okresie od dnia [...] lutego 1996 r. do dnia [...] czerwca 2000 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie zaś z pow. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy 18 miesięcy liczone wstecz od dnia zarejestrowania obejmuje okres od dnia [...] listopada 2001 r. do dnia [...] maja 2003 r. W tym okresie skarżący nie udokumentował jak również nie wykazał żadnego okresu zatrudnienia i tym samym nie spełnił skarżący warunków niezbędnych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.
Wskazać ponadto należy, że wystąpienie skarżącego do Sądu Pracy w kwestii sprostowania świadectwa pracy pozostaje bez wpływu na sytuację skarżącego w kontekście rejestracji w charakterze bezrobotnego bowiem postępowanie przed Sądem Pracy jest odrębnym postępowaniem, nie kolidującym z byciem bezrobotnym i pobieraniem zasiłku dla bezrobotnych.
Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanymi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.