Uzasadnienie
Lucyna Ś. - starszy oficer specjalista pełniła w Komendzie Wojewódzkiej Straży Pożarnych funkcję Głównej Księgowej. W związku z nabyciem uprawnień emerytalnych, z dniem 15 lipca 1992 r. przeszła na emeryturę.
Pięć dni później, bo 20 lipca 1992 r. Komendant Wojewódzki PSP w Ł., powołując się na kompetencyjny przepis art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. /Dz.U. nr 88 poz. 400/ mianował z dniem 1 lipca 2000 r. emerytkę Lucynę Ś. na stanowisko technika w Komendzie Wojewódzkiej PSP w Ł. na stałe.
Pismem z dnia 28.07.2000 r. skarżąca zwróciła się do Komendanta Głównego PSP o:
Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP w Ł. z dnia 20 lipca 1992 r. o mianowaniu wnioskodawczyni z dniem 1.07.1993 r. na stanowisko technika w KW PSP w Ł. na stałe i wydanie decyzji stwierdzającej jej nieważność.
Decyzją (...) z 4 sierpnia 2000 r. Komendant Główny PSP odmówił stwierdzenia nieważności opisanego wyżej aktu mianowania skarżącej z dnia 20 lipca 1992 r.
W uzasadnieniu przyznał, że z dniem 15 lipca 1992 r. skarżąca została zwolniona ze służby w PSP i przeszła na zaopatrzenie emerytalne, przysługujące strażakom Państwowej Straży Pożarnej, otrzymując wszystkie świadczenia wynikające z tytułu rozwiązania stosunku służbowego.
Wydanie aktu mianowania w dniu 20 lipca 1992 r. było uchybieniem, ale nie można tego zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa, gdyż mimo, że został on wydany już po rozwiązaniu stosunku służbowego to dotyczył okresu, kiedy strona jeszcze w tym stosunku pozostawała.
Wydanie takiego aktu mianowania wobec funkcjonariuszy pożarnictwa, którzy pozostawali w służbie było konieczne, gdyż z dniem 30 czerwca 1992 r. przestały istnieć dotychczasowe jednostki ochrony przeciwpożarowej i zmieniono dotychczasowe stanowiska przewidziane dla funkcjonariuszy pożarnictwa.
Niemianowanie strony na stanowisko służbowe w Państwowej Straży Pożarnej spowodowałoby nierozwiązanie stosunku strażaka PSP, a wobec wygaśnięcia z mocy ustawy dotychczasowego stosunku funkcjonariusza pożarnictwa, pozostałaby istotna wątpliwość jaki status prawny posiadałaby strona po dniu 30 czerwca 1992 r.
Od tej decyzji skarżąca odwołała się, ale Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją (...) z dnia 5.10.2000 r. utrzymał ją w mocy, a w uzasadnieniu podniósł, że Państwowa Straż Pożarna została powołana 1 stycznia 1992 r., ale faktycznie została zorganizowana z dniem 1 lipca 1992 r., zgodnie z art. 125 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Dopiero z chwilą utworzenia PSP z mocy prawa zostały zmienione stanowiska funkcjonariuszy pożarnictwa w komendach straży pożarnych. Dlatego po 30.06.1992 r. przestały istnieć stanowiska funkcjonariuszy pożarnictwa, którzy mogli stać się, po złożeniu wniosku, funkcjonariuszami Państwowej Straży Pożarnej ale nie musieli być mianowani na stanowiska analogiczne jak w poprzedniej strukturze.
Wydanie aktu mianowania w dniu 20 lipca 1992 r. było uchybieniem ale nie rażącym naruszeniem prawa.
Powyższa decyzja była przedmiotem skargi Lucyny Ś., która wniosła o stwierdzenie jej nieważności łącznie z decyzją pierwszoinstancyjną, jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 2 cyt. ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, gdyż wydano je już po rozwiązaniu ze skarżącą stosunku służbowego.
W uzasadnieniu podała m.in., że fakt podpisania przez Komendanta PSP w Ł. dnia 7.07.1992 r. angażu ustalającego wysokość należnego Lucynie Ś. wynagrodzenia wprowadził ją w błąd. Na stanowisku oficerskim jakie wówczas zajmowała, posiadała grupę uposażenia 11-16. Nie protestowała wobec decyzji przełożonych regulujących na nowo wysokość jej wynagrodzenia bowiem uważała, że dalej zajmuje, ze względu na grupę uposażenia 11-16 stanowisko oficerskie.
Odpowiadając na skargę radca prawny w imieniu Ministra SWiA wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. nr 88 poz. 400 ze zm./ dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa stają się strażakami Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie tej ustawy wyrażą na to pisemną zgodę. Ustawa weszła w życie 1 stycznia 1992 r. Tymczasem w aktach sprawy ani w aktach personalnych skarżącej, nie ma jej pisemnej zgody co umożliwiałoby jej uzyskanie stanowiska strażaka Państwowej Straży Pożarnej. Gdyby takiej zgody nie było w innych ewentualnie aktach prowadzonych przez PSP, niedopuszczalnym byłoby nadanie skarżącej tytułu strażaka PSP.
Z uwagi na konieczność wyjaśnienia tej kwestii, czego nie uczyniono wbrew wymogom z art. art. 7, art. 77 par. 1, art. 80-81 Kpa, należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.