Uzasadnienie
Jan B. /urodzony 29.10.1949 r./ ma udokumentowany okres uprawniający do emerytury wynoszący 35 lat i 2 miesiące, w tym 35 lat i 1 miesiąc pracy w szczególnych warunkach w PKP.
Z akt sprawy wynika, że Jan B. został zwolniony z dniem 30 września 1999 r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy z przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" objętego programem restrukturyzacji Polskich Kolei Państwowych.
Jan B. zarejestrował się 8 listopada 1999 r. jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w W. decyzja z dnia 20.11.1999 r. (...) przyznał J. B. prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 483,20 zł miesięcznie.
Jan B. odwołał się od decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w W. z dnia 20.11.1999 r. (...) do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. wnosząc o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego, gdyż rozwiązano z nim umowę o pracę w ramach zwolnień grupowych, jakie zostały dokonane w Przedsiębiorstwie PKP.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia 29 grudnia 1999 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w W. z dnia 20 listopada 1999 r. (...).
W uzasadnieniu wskazano, że Jan B. legitymuje są okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 35 lat i 2 miesiące. Tymczasem potrzebny jest dla mężczyzn okres uprawniający do emerytury wynoszący 38 lat jeśli spełniają warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, aby uzyskać uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego, jeżeli zostały zwolnione z przyczyn dotyczących zakładu pracy z przedsiębiorstwa państwowego PKP objętego programem restrukturyzacji /por. art. 39k ust. 9 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" objętego programem restrukturyzacji Polskich Kolei Państwowych/.
Jan B. zaskarżył decyzję Dyrektora WUP w W. z 29 grudnia 1999 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się zamiast otrzymywanego zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 procent najniższego wynagrodzenia zasiłku w wysokości 160 procent najniższego wynagrodzenia ponieważ "przepracował 35 lat i 2 miesiące w warunkach szczególnych".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. /M. Urząd Wojewódzki, Wydział Spraw Społecznych jest następcą prawnym WUP w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jest poza sporem, że Janowi B. brakuje wymaganego okresu, aby uzyskać uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego /por. omówienie tej kwestii w części historycznej uzasadnienia/.
W skardze do NSA Jan B. domaga się zamiast otrzymanego zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 procent najniższego wynagrodzenia, zasiłku w wysokości 160 procent najniższego wynagrodzenia.
Żądanie skarżącego nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie. Zgodnie z art. 37j ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jan B. ma prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 procent zasiłku "zwykłego", gdyż nie zamieszkiwał w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiecie /gminie/ uznanym na zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Zgodnie z art. 37j ust. 3-5 tylko osoby zamieszkałe w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach /gminach/ uznanych za zagrożone szczególnym wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, mają prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 procent wysokości "zwykłego" zasiłku.
W tej sytuacji zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało skargę oddalić.