Uzasadnienie
W dniu [...] marca 1999 r. wpłynął do Urzędu Patentowego wniosek M. Inc., M., USA, zwanym "skarżącym", o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego [...] nr [...], którego uprawnionym na terytorium Polski jest M. GmbH w Austrii, zwany "uczestnikiem postępowania". Wymieniony znak jest zarejestrowany dla towarów i usług w klasach 16, 35, 40 i 41. Wspomniana rejestracja wywołała skutek na terytorium Polski w dniu [...] stycznia 1996 r.
Żądanie o uznanie za wygasłe omawianego znaku towarowego skarżący wywodzi z treści przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), zwanej u.z.t., w świetle którego prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa, jeżeli uprawniony nie używał tego znaku w okresie kolejnych trzech lat. Interes prawny do złożenia wyżej wymienionego wniosku, stosownie do art. 30 u.z.t., skarżący wywodzi z faktu posiadania wcześniejszej rejestracji w Polsce znaku towarowego [...][...]. Stosownie do art. 30 u.z.t. z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe, jak również z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny.
Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie wniosku, wskazując na używanie spornego znaku towarowego w ciągu 3 lat przed datą złożenia wniosku przez skarżącego.
Uczestnik postępowania, co jest niesporne w sprawie, domagał się z kolei uznania za wygasłe znaku towarowego [...][...], należącego do skarżącego. Decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 1999 r. odmówiono wszczęcia postępowania o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji tego znaku, a to z uwagi na brak po stronie uczestnika postępowania interesu prawnego. Decyzja ta stanowiła przedmiot skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie (sygn. akt II SA 2092/02).
Postanowieniem Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawieszono postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego o uznania za wygasłe prawa z rejestracji międzynarodowego znaku towarowego [...] [...] do czasu zakończenia postępowania sądowego ze skargi uczestniczka postępowania o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...][...]. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W świetle stanowiska zajętego w powyższym postanowieniu rozstrzygnięcie sprawy zawisłej w postępowaniu sądowoadministracyjnym będzie miało wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie, a zawiłość stosunków prawnych wiążących strony postępowania nakazuje powściągliwość w podejmowaniu decyzji, mogących rodzić niekorzystne skutki prawne dla stron postępowania. Również ekonomika postępowania organów administracji publicznej nakazuje powstrzymać się od podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie zawisłej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a to z kolei wymaga zawieszenia postępowania w sprawie.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
• ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
• ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę
- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powołanego kryterium skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ma naturę materialną (prejudycjalną), nie zaś procesową. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.
Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (por. wyrok NSA z 19 maja 1998 r. I SA 1874/97; LEX nr 45706).
W niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, którego zresztą nawet Urząd Patentowy nie rozpatrywał pod kątem powołanych wyżej kryteriów z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia prawna, a mianowicie, czy skarżącemu przysługuje interes prawny we wszczęciu postępowania o uznanie za wygasłe spornego znaku towarowego, w zakresie o którym mowa w art. 30 u.z.t. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia na etapie postępowania spornego należy wyłącznie do Urzędu Patentowego rozpoznającego taki spór, nie zaś do innego organu, czy sądu.
W tym stanie sprawy zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.s.a.