Uzasadnienie
Dnia [...] stycznia 2003r. Zarząd Dróg Miejskich w [...] dokonał zatrzymania i kontroli pojazdu [...] nr rej. [...] wraz z z naczepą typu [...] nr rej. [...] należącego do PU-H T. Sp. z o.o. w O. Kontrola miała miejsce w [...] na ulicy [...] przy ul. [...], gdzie dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu nie może przekroczyć 100kN, a dla kategorii drogi krajowej, w pojeździe przy rozstawie osi od 1,30m. do 2,00m. nacisk osi nie może przekroczyć 80Kn. W świetle dokonanych pomiarów ustalono przekroczenie:.
- • dopuszczalnych nacisków osi na drogę w odniesieniu do osi pojedynczej ciągnika, trzeciej i czwartej osi składowej naczepy odpowiednio o 26,1 kN, 14,1Kn i 0,7 kN.
- • dopuszczalnej masy całkowitej zespołu o 5,5t.
Na okoliczność przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych przekroczeń dopuszczalnych norm sporządzono protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu.
Kierujący pojazdem zgłosił uwagę, że jego zdaniem "teren w miejscu ważenia nie jest równy ponieważ auto bez hamulca toczy się do tyłu".
Ponadto, według ustaleń protokołu, kierowcy udostępniono do wglądu legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzania kontroli, świadectwo legalizacji przyrządów pomiarowych oraz protokół pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Kierowca stwierdził w protokole, że miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, a także że zapoznał się z treścią protokołu i otrzymał jego kopię.
Zarząd Dróg Miejskich w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2003r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie obciążenia go karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003r. działając z upoważnienia Prezydenta m. [...] zastępca dyrektora ds. ekonomicznych ZDM w [...], na podstawie art. 19 ust. 6 i art. 13 ust. 2a i 2b, Lp. 5,6 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zmianami) oraz § 3 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432) obciążył skarżącą Spółkę T. karą pieniężną w wysokości 10.560 zł. W uzasadnieniu podano, iż karę wymierzono za stwierdzone przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu tj. przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osie pojazdu oraz przekroczenie masy całkowitej pojazdu. Stwierdzono jednoznacznie, że że przekroczenie dopuszczalnych parametrów dotyczących masy całkowitej zespołu oraz nacisków na poszczególnych osiach wynika z pobrania zbyt dużego ładunku prętów zbrojeniowych.
W złożonym odwołaniu skarżąca Spółka podniosła, że ładunek przewożony był z [...] samochodem pięcioosiowym marki [...] ti z naczepą, który to pojazd został w wyniku wypadku w miejscowości [...] zniszczony. Wypadek drogowy spowodował kierowca samochodu osobowego, na dowód czego skarżący przedstawił informację z Komendy Powiatowej Policji w [...]. Wobec konieczności terminowego dostarczenia towaru na budowę w Warszawie skarżący zdecydował o przeładowaniu towaru na inny samochód, jednak był to już samochód z naczepą dwuosiową ponieważ innego firma w tym czasie nie posiadała. Po całonocnym przeładunku, samochód został skierowany do odbiorcy towaru do [...], gdzie miała miejsce kontrola.
Skarżący wniósł o anulowanie kary i podkreślił, że pomiar został wykonany prawidłowo, lecz szczególna sytuacja i konieczność uniknięcia kradzieży spowodowały przewiezienie towaru samochodem, który wykazał przekroczenia dopuszczalnych norm.
Decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. oraz 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że jak wynika z treści protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu, kontrola została przeprowadzona prawidłowo, a przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie i przekroczenie masy całkowitej zespołu były bezsporne. Organ przywołując art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych stwierdził, że obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest, w przypadku stwierdzenia takiego przejazdu, obligatoryjne i bez znaczenia pozostaje tu kwestia ewentualnej winy przewoźnika. Organ stwierdziwszy przekroczenia nie mógł odstąpić od wymierzenia kary.
Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego PU-H "T." domagając się jej uchylenia jako sprzecznej z prawem w szczególności z art. 7, 8, 10 i 11 Kpa. oraz ze stanem faktycznym. Podniósł orgna błędnie ustalił, że przejazd odbywał się na trasie [...] – [...], ponieważ dokonywał się on na trasie [...] – [...] i dokonywany był na tej trasie w stanie wyższej konieczności. Skarżący musi przestrzegać wprawdzie przepisów ustawy o drogach publicznych, jednak musi tez przestrzegać innych przepisów np. zadbać o bezpieczeństwo ruchu drogowego i usunąć z drogi przeszkodę mogącą narazić innych uczestników na niebezpieczeństwo. Przewożony towar, ze względu na porę nocną, musiał zostać zabezpieczony przed zniszczeniem i kradzieżą. Organ nie może dostrzegać w systemie prawnym tylko elementów restrykcyjnych i kary w okolicznościach, gdy chronione jest dobro wyższe. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2004r. dodatkowo podniósł, że w dacie wydania decyzji o wymierzeniu kary za przejazd pojazdem nienormatywnym brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia poprawnego ważenia, a tym samym do wymierzenia kary.
W złożonej odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podkreślając, że jeżeli zachodzą przesłanki do nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś lub dopuszczalnej ładowności, organ administracji nie może odstąpić od wymierzenia kary, a gdyby tak uczynił byłoby to niezgodne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
- • ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
- • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.p.s.a.,
- • ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można się dopatrzyć naruszenia prawa.
Jak stanowi art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zmianami) ładunek w pojeździe nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności, a umieszcza się go w sposób nie powodujący przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Cytowany artykuł dopuszcza w ust. 11 przejazd pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary z ładunkiem czy bez niego są większe od dopuszczalnych, po uzyskaniu zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych norm nacisków na osi pojedynczej ciągnika i na dwie osie składowe naczepy, a także przekroczenie masy całkowitej zespołu.. Dokumentuje to protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] stycznia 2003r. Procedura ważenia ta nie została zakwestionowana przez kierowcę, a skarżący w złożonym odwołaniu do SKO w [...] stwierdził wręcz, że procedura ważenia przeprowadzona została prawidłowo. Ustalenia protokołu należy uznać więc za wiarygodne i zgodne ze stanem faktycznym.
Ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958) zmieniona art. 99 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz.1371) wprowadzającym art. 13 ust. 2a w nowym brzmieniu przyjęła, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym pobiera się kary pieniężne. Wysokość tych kar określona została w załączniku do ustawy o drogach publicznych. W świetle powołanych przepisów nie budzi wątpliwości wysokość naliczonych kar. Okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące kolizji drogowej nie spowodowanej przez skarżącego, nie mogą mieć wpływu na zaskarżoną decyzję, bowiem, jak trafnie zauważył organ odwoławczy posługując się wadliwie terminem "opłata", kara pieniężna, o której stanowi art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, pobierana jest niezależnie od winy kierowcy czy jej braku, a obciążenie przewoźnika karą, w przypadku stwierdzonego poruszania się pojazdem nienormatywnym, jest obligatoryjne.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wielokrotnie powtarzano, że odpowiedzialność, o której mowa w przywołanym przepisie ustawy o drogach publicznych ma charakter obiektywny i nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd. Na organie nakładającym karę pieniężną nie ciąży obowiązek wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło wskutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. Kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym, w wysokości ściśle określonej ustawą i zależnej od wielkości przekroczonych parametrów, jako kara administracyjna jest niezależna od winy czy zaniedbania właściciela pojazdu i nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku tj. przekroczeniem dopuszczalnych parametrów. W rozpatrywanej sprawie przekroczenie wystąpiło i wobec tego, niezależnie od przyczyn, kara musiała zostać wymierzona, a wymierzając karę organ nie dopuścił się naruszenia prawa.
Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić też naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut zgłoszony przez skarżącego w piśmie procesowym, a następnie podtrzymany przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, że w dacie ważenia nie było stosownych przepisów regulujących procedury ważenia nie może znaleźć uznania Sądu.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636) zgodnie z art. 34 (z wyjątkiem niektórych przepisów nie mających zastosowania w niniejszej sprawie) weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Stosownie do art. 27 przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 29 ustawy o miarach stwierdza, że do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy.
W tym stanie rzeczy należy zauważyć, że kontrolę i ważenie pojazdu należącego do skarżącego, wykonaną przy użyciu wag posiadających legalizację, co stwierdzone zostało w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu, należało uznać za przeprowadzoną prawidłowo.
W tym stanie rzeczy, skargę należało uznać za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalić.