Uzasadnienie
Rada Gminy W. podjęła [...] kwietnia 2002r. uchwałę nr [...] w sprawie wprowadzenia "Regulaminu funkcjonowania Systemu Parkowania Płatnego Niestrzeżonego (SPPN)". Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 14 maja 2002r. Nr 125, poz. 2386.
E. G. zaskarżył wymienioną uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). W uzasadnieniu skargi, która wpłynęła do tego Sądu 13 sierpnia 2003r. podniósł, że uchwała jest niezgodna z obowiązującym prawem, a zatem skarga jest uzasadniona. Powołał się przy tym na wezwanie z [...] lipca 2003r. do usunięcia naruszenia prawa, które w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (według obecnego brzmienia ustawy — o samorządzie gminnym, tj. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) skierował do organu.
W świetle tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W w/w wezwaniu z [...] lipca 2003r. E. G. zażądał "usunięcia naruszeń prawa w postaci stosowania uchwały (...)", jak również bezzwłocznego podjęcia uchwały o zaniechaniu pobierania opłat za parkowanie do czasu uchwalenia ustawy odpowiedniej treści, gdyż nie mają one legalnej podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a następnie w piśmie z [...] września 2004r. o oddalenie skargi. Podniósł w szczególności, że wprawdzie skarga została wniesiona po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i z zachowaniem terminu do jej wniesienia, ale w zakresie innym niż wezwanie do usunięcia naruszenia. Wskazał też na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 10 grudnia 2002r. (P.6/02). który to organ orzekł o niezgodności, art. 13 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz przepisów § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, § 8 ust. 2 i § 9 ust 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz.U. Nr 51, poz. 608), z wymienionymi w wyroku przepisami Konstytucji RP oraz w podanym tam zakresie, jak również stwierdził, że przepisy te tracą moc z dniem 30 listopada 2003r.
W piśmie z [...] września 2004r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik organu wskazała na utratę mocy prawnej zaskarżonej uchwały, a to w związku z w/w wyrokiem TK z 10 grudnia 2002r. "na podstawie którego utraciły moc przepisy będące podstawą przedmiotowej uchwały".
W toku sprawy Sąd ustalił ponadto, że zaskarżona w tej sprawie w/w uchwała Rady Gminy W. z 15 kwietnia 2002r. już nie obowiązuje. Uchylona została bowiem uchwałą nr XX/349/2003 Rady Miasta W. z 25 listopada 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (por. § 9 pkt 2 tej uchwały).
Przede wszystkim zaś podkreślenia wymaga, że omawianą uchwałę Rady Gminy W. z 15 kwietnia 2002r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w innej sprawie Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej RPO). Skarga RPO z [...] września 2004r. – przedstawiona przez Urząd Miasta W. z odpowiedzią na skargę - wpłynęła do Sądu [...] listopada 2004r. RPO zarzucił uchwale rażące naruszenie art. 94 Konstytucji RP, wnosząc na tej podstawie o stwierdzenie nieważności tej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także WSA) rozpoznał już tę sprawę. Wyrokiem z 15 czerwca 2005r. stwierdził nieważność zaskarżonej przez RPO w/w uchwały Rady Gminy W. z 15 kwietnia 2002r. nr 1828/LXXVII/2002 w przedmiocie wprowadzenia "Regulaminu funkcjonowania Systemu Parkowania Płatnego Niestrzeżonego (SPPN)". Wyrok wydany został w sprawie oznaczonej sygnaturą VI SA/Wa 1968/04. Nie jest jeszcze prawomocny. Nie zmienia to jednak tego, iż tożsama przedmiotowo sprawa, bo o stwierdzenie nieważności tej samej uchwały Rady Gminy W. z 15 kwietnia 2002r., tylko na skutek skargi innego podmiotu (RPO) została merytorycznie załatwiona orzeczeniem sądowym, co czyni postępowanie w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym. W zaistniałych okolicznościach faktycznoprawnych sprawy E. G. dochodzi bowiem obecnie wyeliminowania z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności – jak wynika z całokształtu jego stanowiska – uchwały, której nieważność stwierdzono już w/w wyrokiem z 15 czerwca 2005r. w innej sprawie – podlegającej ogólnym regułom postępowania sądowoadministracyjnego. Nie ma więc uzasadnienia, żeby Sąd w niniejszej sprawie wypowiadał się na temat tej samej uchwały, tyle że przez kogo innego kwestionowanej, niż w sprawie już zakończonej orzeczeniem sądowym.
Dlatego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga E. G. została w ten sposób pozbawiona przedmiotu zaskarżenia, skoro rozstrzygnął już o tym przedmiocie Sąd w innej sprawie, a skutki tego orzeczenia dotyczą wszystkich adresatów w/w uchwały, a więc i skarżącego. Oznacza to bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. W świetle tego przepisu Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Wygaśnięcie decyzji będącej przedmiotem skargi, utrata mocy prawnej zaskarżonego aktu, czy jak w niniejszej sprawie stwierdzenie nieważności tego aktu (załatwienie sprawy) przez Sąd w innej sprawie, oznacza bezprzedmiotowość postępowania i skutkuje jego umorzeniem. Postępowanie sądowo administracyjne staje się bowiem bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna.
Z taką sytuacją Sąd ma do czynienia w tej sprawie, gdyż w/w wyrokiem Sądu z 15 czerwca 2005r., a więc po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi E. G., orzeczono o przedmiocie zaskarżenia objętym tą skargą.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie wymienionego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Sąd miał przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.