Uzasadnienie
Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., którą to decyzją - wydaną na podstawie art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (jedn. tekst Dz. U. Nr 5, poz. 18 z 1992 r. ze zm.), § 33 ust. 1b zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (jedn. tekst Dz. Rozk. MON z 1993 r., poz. 61 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 23, poz. 101) oraz art. 104 kpa - odmówiono przyznania [...] J. N. od [...] stycznia do [...] kwietnia 1998 r. dodatku specjalnego w wysokości 34 % uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego.
W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż w okresie od [...] sierpnia 1994 r. do [...] lutego 1995 r. [...] J. N. pełnił obowiązki [...] Wyższej Szkoły Oficerskiej [...]. Z dniem [...] lutego 1995 r. został on na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 1995 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska [...] i wyznaczony na stanowisko [...] etatu zbiorczego dla jednostek wojskowych [...] Okręgu Wojskowego. Obowiązki te wymieniony oficer objął i pełnił od [...] lutego 1995 r. do [...] kwietnia 1998 r., a następnie z tego stanowiska został zwolniony, na skutek wypowiedzenia, z zawodowej służby wojskowej.
Zatem brak jest podstaw, zdaniem organu odwoławczego, do zastosowania wobec żołnierza przepisów § 33 pkt 1a zarządzania Nr 74/MON z dnia 15 października 1997 r. obowiązującego od dnia 1 stycznia 1998 r., przyznającego dodatek w wysokości 34 % uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzom zawodowym pełniącym służbę na stanowiskach dowódców jednostek wojskowych i ich zastępcom, gdyż takiego stanowiska [...] J. N. od lutego 1995r. nie pełnił. Przysługiwał mu natomiast dodatek określony w § 33 pkt 1b powołanego zarządzania w wysokości 27% uposażenia i w tej wysokości dodatek ten otrzymywał.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. N. domagał się uchylenia powyższych decyzji. Zdaniem skarżącego organy wojskowe obu instancji naruszyły przepisy art. 7 kpa i § 33 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 36 zarządzenia nr 74/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 października 1997 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy, gdyż wydały rozstrzygnięcia bez uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zbadały wszystkich podniesionych zarzutów i błędnie przyjęły, iż "[...] etatu zbiorczego" jest stanowiskiem.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Wojsk Lądowych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że możliwość pełnienia służby przez żołnierza zawodowego w "dyspozycji" określonego organu oraz w "rezerwie kadrowej" została wprowadzona z dniem 24 lutego 1996 r. ustawą o zmianie ustawy o służbie wojskowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 7, poz. 44). Zatem w dniu zwolnienia [...] J. N. ze stanowiska [...] Szkoły i wyznaczenia w dniu [...] lutego 1995 r. na stanowisko [...] wymienione instytucje nie istniały.
Natomiast przytoczony w skardze § 36 zarządzenia nr 74/MON, w myśl którego żołnierz zawodowy przenoszony na inne stanowisko służbowe, na którym przysługuje dodatek specjalny w niższej stawce - zachowuje prawo do ostatnio pobieranej, ma zastosowanie jedynie do żołnierzy, którzy byli przenoszeni na inne stanowisko w okresie obowiązywania cytowanego zarządzenia, w związku z czym wskazane w skardze przepisy nie miały zastosowania do skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nię zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stąd też, właściwym do rozpoznania sprawy, z uwagi na siedzibę organu, którego działalność została zaskarżona jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to w dacie jej wydania.
Natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej podniesione.
Podstawę prawną decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2002 r. stanowił art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (jedn. tekst Dz. U. Nr 5, poz. 18 z 1992 r. ze zm.).
Przepis art. 9 wymienionej ustawy miał w dacie wydania decyzji treść następującą:
"Art. 9.
- 1. Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
- 2. Organ wojskowy właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić upływu przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.
- 2. Bieg przedawnienia przerywa:
- 1) każda czynność przed organem wojskowym właściwym do rozpatrywania roszczeń, przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia,
- 2) uznanie roszczenia.
3a. W razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzowi przysługują odsetki ustawowe.
4. Od decyzji wydanych przez organy wojskowe w spawach określonych w ust. 1 żołnierz może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, a także skargę do sądu administracyjnego.
5. Minister Obrony Narodowej określa, w drodze rozporządzenia, organy wojskowe i organy wojskowe wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, właściwe w sprawach określonych w ust. 1."
Jeżeli zatem organ orzekł o roszczeniu skarżącego na podstawie cytowanego wyżej przepisu ustawy o uposażeniu żołnierzy, to umotywowanie zastosowania tej normy prawnej powinien był wykazać w uzasadnieniu decyzji. Tymczasem z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organy obu instancji analizowały upływ terminu do dochodzenia roszczenia, natomiast odmowę przyznania [...] J. N. dodatku specjalnego w wysokości 34 % uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego uzasadniały brakiem podstaw do przyznania dodatku w tej wysokości, gdyż wymieniony oficer od lutego 1995 r. nie zajmował stanowisk (dowódcy, z-cy dowódcy) uprawniających do tego dodatku. Treść uzasadnienia decyzji można zatem określić jako przeciwstawiającą się przepisowi, na podstawie którego została ona wydana.
Uzasadnienie służy objaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. W przedmiotowej sprawie nie wyjaśnia ono, jak wymaga tego przepis art. 107 § 1 i 3 kpa, zastosowania w sprawie powołanej w decyzji normy prawnej. Z uzasadnienia wynika zaś, iż sprawa została rozstrzygnięta na innej podstawie, aniżeli powołana w decyzji.
Powyższe rozważania uzasadniają stwierdzenie, że decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.