Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą)z 7 marca 1984 r., sygn. akt II SA 311/84

Tezy

Skarżący nie jest w sprawie i nie mógłby być stroną uprawnioną do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk.

W kwestii tej nie obowiązują bowiem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż została ona uregulowana w sposób szczególny /art. 11 ustawy o kontroli publikacji i widowisk/.

Mianowicie w wydanej - zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 10 ust. 1 cyt. ustawy - uchwale Rady Państwa z dnia 17 września 1981 r. w sprawie regulaminu sprawowania kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 24 poz. 126/ określono dokładnie /par. 4 ust. 1/ podmioty mogące występować w postępowaniu o uzyskanie zgody na rozpowszechnianie.

W przypadku gazet, czasopism, biuletynów, programów radiowych i telewizyjnych podmiotem tym może być wyłącznie redakcja, nie może więc nim być także autor jakiegokolwiek tekstu przeznaczonego do publikacji.