Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 czerwca 2003r. Przewodniczący Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Pracowników Domu Pomocy Społecznej w N. zgłosił Prezydentowi Miasta kandydatury do Społecznej Komisji Mieszkaniowej powołując się na zapis § 7 pkt 2 ust. 3 uchwały Rady Miasta z dnia 25 stycznia 2002r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta.
W odpowiedzi Zastępca Prezydenta Miasta pismem z dnia 9 lipca 2003r. wyjaśnił, iż z uwagi na ograniczoną liczbę członków Komisji oraz wcześniejsze zgłoszenia kandydatów przez inne organizacje, zgłoszone kandydatury zostaną uwzględnione w wypadku rezygnacji osób wcześniej zgłoszonych.
Pismem z dnia 12 lipca zatytułowanym "odwołanie", skierowanym do Prezydenta Miasta, przewodniczący NSZZ Pracowników Domu Pomocy Społecznej w N. zakwestionował odmowę uwzględnienia zgłoszonych kandydatur do pracy w Komisji, domagając się ponownego rozpatrzenia zgłoszenia.
Prezydent Miasta pismem z dnia 5 sierpnia 2003r. poinformował, iż Komisja Mieszkaniowa jest organem doradczym i pomocniczym Prezydenta, a dobór kandydatów do niej jest jego wyłączną kompetencją i uprawieniem. Wyjaśnił, iż uchwała Rady Miasta określa krąg organizacji i instytucji, z których należy dokonywać wyboru i zgodnie z tymi zasadami zostały skierowane zaproszenia. Nie jest jednak możliwe uwzględnienie wszystkich organizacji z terenu miasta, gminy czy powiatu ze względu na ich ilość.
Na to pismo Prezydenta skargę do tut. Sądu wniósł Przewodniczący NSZZ Pracowników Domu Pomocy Społecznej w N., uznając iż jest to decyzja administracyjna. Zarzucił naruszenie uchwały Rady Miasta z dnia 25 stycznia 2002r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta. Podniósł, iż w skład Komisji weszli przedstawiciele podmiotu nieuprawnionego, tj. stowarzyszenia, zaś niektóre związki zawodowe i Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej są reprezentowani przez zbyt dużą liczbę przedstawicieli, podczas gdy skarżący jako podmiot uprawniony takiej reprezentacji nie posiada. W skardze zarzucono ponadto nieprawidłowości przy tworzeniu Komisji poprzez nierówne traktowanie wszystkich uprawnionych podmiotów, ograniczenie dostępu do informacji publicznej o jej istnieniu Komisji i wysyłanie pism dotyczących zgłaszania kandydatur tylko do wybranych podmiotów.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wyjaśnił, iż kwestia zarzutów co do prawidłowości powołania członków Komisji była badana przez Radę Miasta i jej Przewodniczący udzielił skarżącemu odpowiedzi w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) na skutek reformy sądownictwa administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Stąd też skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.
Podnieść należy, iż stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta Miasta informujące o zasadach doboru członków komisji mieszkaniowej. Wprawdzie skarżący uznał, iż pismo to jest decyzją administracyjną, jednakże z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z poglądami wrażanymi zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie prawa podstawę do wydania decyzji administracyjnej musi stanowić przepis prawa materialnego i to przepis rangi ustawowej. Powołana uchwała rady miasta nie może zatem stanowić podstawy prawnej do wydawania przez Prezydenta Miasta decyzji administracyjnych w sprawie powołania, bądź odmowy powołania członków Komisji Mieszkaniowej. Przy czym wskazać należy, iż sam skarżący jest niekonsekwentny w swoim twierdzeniu, iż jego skarga dotyczy decyzji administracyjnej. Skoro bowiem wywodzi, iż przedmiotowe pismo Prezydenta jest decyzją administracyjną, to przed złożeniem skargi musiałby wyczerpać środki zaskarżenia służące mu w postępowaniu administracyjnym. Mógłby zatem skutecznie wnieść skargę do Sądu dopiero na decyzję wydaną przez organ odwoławczy, a nie organ pierwszej instancji którym jest prezydent miasta.
Zważyć natomiast należy, iż przedmiotem skargi jest kwestia wykonania § 7 ust. l i 2 uchwały Rady Miasta Nr "[...]" z dnia 25 stycznia 2002r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miasta, określającego zasady powołania Społecznej Komisji Mieszkaniowej. Zgodnie z art. 30 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) organem zobowiązanym do wykonywania uchwał rady miasta jest prezydent. W myśl zaś art. 12 ust l i 18a ust. l powołanej ustawy kontrolę nad działalnością prezydenta sprawuje rada miasta.
W związku z tym osobie kwestionującej prawidłowość wykonania uchwały przysługuje prawo do wniesienia skargi do rady miasta na podstawie art. 227 w związku z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766). W związku z tym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm) orzeczono jak w sentencji postanowienia.