Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2002 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, 1p.5 pkt 1 lit.b, 1p.5 pkt 5 lit.a, art. 18 ust.9 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych / tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./ w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm./ oraz § 3.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. Nr 44, poz. 432/ obciążył T. P. karą pieniężną w wysokości 2280.00 złotych za stwierdzony w dniu [...] kwietnia 2002 roku przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej Nr [...] co wynika z protokołu kontroli i zatrzymania pojazdu Nr [...].
T. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy. Zarzucił decyzji rażące naruszenie prawa a mianowicie art. 156§ 1 kpa polegające na skierowaniu decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Nie był bowiem przewoźnikiem. Pojazd został użyczony. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyn nieważności i umorzenie postępowania. Na wezwanie organu o udokumentowanie użyczenia pojazdu i przekazania dokumentów dotyczących przewozu towaru na zlecenie skarżący odpowiedział, że będąc osobą trzecią w sprawie nie ma żadnego obowiązku przedstawiania jakichkolwiek dokumentów. Nie ma też obowiązku udowadniania, że nie jest stroną w postępowaniu.
Generalny Dyrektor Dróg Publicznych i Autostrad po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji GDDPiA podniósł, że na okoliczność przekroczeń osi pojedynczej i osi składowej został sporządzony protokół, do którego kierowca pojazdu nie wniósł zastrzeżeń. Po dokonanej kontroli i stwierdzeniu przekroczeń uznano, że pojazd nie odpowiada warunkom technicznym, wobec czego uznany został za nienormatywny. Za stwierdzone przekroczenie została nałożona kara pieniężna. Kontrola pojazdu i nałożenia kary pieniężnej zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia skargę złożył T. P. zarzucając jej rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 4 kpa przez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] lutego 2004 roku skarżący podkreślił, że zarzut skargi dotyczy wyłącznie skierowania decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:
ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz. 1269/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1271/.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1985 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w sprawie niniejszej.
Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.
W świetle art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi przepisami procesowymi.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu z naczepą wraz z ładunkiem o nr rej. [...] marki [...] i nr rej. naczepy [...] wynika przekroczenie osi pojedynczej i osi składowej. W wyniku stwierdzenia powyższych przekroczeń kontrolujący pojazd uznali, że nie odpowiadał on warunkom technicznym, przez co uznany został za pojazd nienormatywny. Ten fakt nie został zakwestionowany w protokole ani w toku postępowania administracyjnego. Istota sprawy sprowadza się do zagadnienia, kogo należy obciążyć opłatami drogowymi za przejazd pojazdem nienormatywnym. W toku postępowania administracyjnego bezspornie zostało ustalone, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest skarżący T. P.. Twierdził on, iż pojazd którego jest właścicielem był użyczony a przejazd towaru odbywał się nie na jego zlecenie. Sam bowiem nie prowadzi działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej za przejazd po drogach publicznych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia pobiera się karę pieniężną. Odpowiedzialność tę zatem ponosi przewoźnik. Przewoźnikiem jest prowadzący przedsiębiorstwo /zakład przewozowy/ na własny rachunek i może być nim osoba fizyczna lub prawna działająca w tym charakterze faktycznie bez względu na rodzaj tytułu prawnego / własność, użytkowanie, dzierżawa, leasing/. Nie przestaje być przwożnikiem osoba trudniąca się przewozem bez wymaganego zezwolenia, posługująca się środkiem transportu bez tytułu prawnego. Skarżący nie wykazał, że to nie on był w sensie prawnym władającym pojazdem w dniu kontroli.
Z art. 7 i 77 kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania w sprawie materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współdziałania w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza gdy podnosi okoliczności z których wywodzi określone skutki prawne. Obowiązkiem organu w takiej sytuacji jest uprzedzić stronę o skutkach nieudowodnienia określonej okoliczności. W niniejszej sprawie to nie organ zachowywał postawę bierną, lecz skarżący. Twierdził, że niczego nie musi wykazywać. Podnosząc, że to nie on jest przewoźnikiem w żaden sposób nie wykazał tej okoliczności a bez współdziałania strony nie sposób było jej ustalić.
Skarżący był dwukrotnie wzywany do udokumentowania przewozu przez inną osobę i uprzedzony o skutkach prawnych niewywiązania się z nałożonego na niego obowiązku. Mimo tego, nie udowodnił podnoszonej okoliczności faktycznej, co musiało doprowadzić do rezultatu dla niego niekorzystnego. Z faktu własności pojazdu i braku wykazania, że to nie skarżący był w dniu kontroli władającym przedmiotowym pojazdem wynika, że to on był właśnie przewoźnikiem. Nie jest nim bowiem kierowca, chyba że kierowca jest jednocześnie przewoźnikiem. Ta okoliczność musi wynikać z protokołu kontroli. W niniejszej sprawie protokół kontroli nie potwierdza aby kierowca był jednocześnie przewoźnikiem. Nie zostało to również wykazane w toku postępowania administracyjnego a protokół kontroli nie był przecież kwestionowany.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił.