Uzasadnienie
Na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz U. nr 71, poz. 838 z 2000r. z późniejszymi zmianami), §2 ust. 2 Lp. tabeli 5, §9 ust. l, pkt 2 i ust. 2 oraz §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. nr 51, poz. 607), w związku z §2-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. nr 44, poz. 432) oraz art. 138 §l pkt l w związku z art. 127 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. nr 98, poz. 1071 z 2000r.), po rozpatrzeniu wniosku Pana A. N., [...] B. ul. N. [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] listopada 2001r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia wnioskodawcy opłatą drogową w wysokości 1087,79 zł za stwierdzony w dniu 11 września 2001r. przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na drodze krajowej nr 5 w miejscowości L., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2002r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2001r. obciążającą Pana A. N. opłatą drogową w kwocie 1087,79 zł za przejazd w dniu 11 września 2001r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej Nr 5.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w związku z przeprowadzeniem w dniu kontroli pojazdu marki MAN numer rejestracyjny [...] z naczepą numer rejestracyjny [...] stwierdzono przekroczenie nacisku na drogę drugiej osi pojazdu o 10,56 KN. Prawo o ruchu drogowym w art. 61 ust. l pkt 2 stanowi, że jeżeli ładunek powoduje przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, przejazd takiego pojazdu dozwolony jest tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W dniu kontroli strona odwołująca się takiego pozwolenia nie posiadała, zasadnym było obciążenie opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607) określa szczegółowe zasady wprowadzenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości parametrów określone w przepisach o ruchu drogowym, zwanych "pojazdami nienormatywnymi".
Z powyższego stwierdzenia wynika, że opłaty należy pobierać w przypadku stwierdzenia np. tylko przekroczenia nacisku na osie, bez przekroczenia parametrów ładowności. Podnoszony przez stronę argument, że strona nie ma wpływu na zaistniałą sytuację nie zwalnia strony z odpowiedzialności. Za przewożony towar i jego załadunek odpowiedzialny jest właściciel pojazdu.
Przewoźnik korzystający z dróg publicznych obowiązany jest dopilnować prawidłowego załadunku towaru oraz obowiązany jest znać przepisy prawne dotyczące wykonywanej przez niego pracy.
W skardze na powyższą decyzję Pan A. N. domagał się jej uchylenia podnosząc, iż przewoźnik nie może ponosić odpowiedzialności za niewłaściwe załadowanie towaru na pojazdy, albowiem firmy przewozowe nie są wyposażone w urządzenia pozwalające na stwierdzenie właściwych nacisków na osie pojazdu.
Organ wnosił o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r., P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m.in. §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. o opłatach drogowych (Dz.U. nr 51, poz. 607) z art. 2 i art. 92 ust. l Konstytucji RP orzekł, że §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. l oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powoływał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999r., P 7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. l Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w związku z tym, że ustalanie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust. l rozporządzenia RM z dnia 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych, uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego, wcześniejszego wyroku TK w sprawie P 7/98 dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia RM z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych zostały wydane na odstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. l Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych.
Stosownie do art. 145a §l k.p.a. w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego.
W myśl art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zobowiązany jest do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle tej regulacji prawnej rozważanie zarzutów podniesionych w skardze staje się zbędne.
Mając powyższe na względzie Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. b i art. 152 w/w ustawy orzekł jak w sentencji wyroku.