Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 września 1998 r., II SA 33/98

Teza

Bezprawne zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu /samochodu/ przez współmałżonka nie będącego współwłaścicielem pojazdu uzasadnia żądanie wydania wtórnika tego dokumentu.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

Julian K. wystąpił z wnioskiem z dnia 13 stycznia 1997 r. o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego samochodu marki "Opel-Astra". Wniosek uzasadnił tym, że dowód rejestracyjny został mu skradziony.

Burmistrz Miasta S. decyzją z dnia 1 września 1997 r. odmówił uwzględnienia powyższego wniosku, a Wojewoda W. w dniu 24 listopada 1997 r. decyzję tę utrzymał w mocy.

Organy administracji obu instancji ustaliły, że dowód rejestracyjny samochodu, o którym mowa we wniosku, znajduje się w posiadaniu żony wnioskodawcy - Elżbiety K. która fakt ten przyznała w pisemnym oświadczeniu.

Nie jest zatem możliwe wydanie wtórnika tego dowodu, gdyż w obrocie funkcjonowałyby takie same dokumenty. Wystawienie wtórnika dowodu rejestracyjnego możliwe jest tylko wtedy, gdy oryginał tego dowodu został zagubiony, zniszczony lub skradziony. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie miała miejsca.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepis par. 8 ust. 1 instrukcji stanowiącej załącznik Nr 1 do zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 19 grudnia 1983 r. w sprawie szczegółowych przepisów w zakresie rejestracji i ewidencji pojazdów oraz ewidencji motorowerów.

Julian K. zaskarżył powyższą decyzję. W uzasadnieniu skargi podał, że samochód osobowy, na który wystawiony został wymieniony we wniosku dowód rejestracyjny, stanowi jego wyłączną własność, zakupiony został jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego z jego obecną żoną Elżbietą K. Wnosi więc o odebranie jej bezprawnie zabranego dowodu rejestracyjnego. Z żoną nie mieszka od 1997 r. i prowadzi z nią proces rozwodowy.

Już po wniesieniu skargi skarżący złożył do akt postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lipca 1998 r., z którego wynika, że żona jego - Elżbieta K. uznana została za winną popełnienia czynu z art. 268 Kk /bezprawnego ukrywania dowodu rejestracyjnego, o jakim mowa w sprawie niniejszej/, lecz z uwagi na znikomy stopień społecznego niebezpieczeństwa tego czynu postępowanie zostało umorzone.

Naczelny Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji zważył, co następuje

Nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy ustalenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy samochód stanowi współwłasność małżonków K. To błędne ustalenie rzutowało w zasadniczy sposób na treść rozstrzygnięcia. Skarżący wykazał, że samochód ten zakupił na ponad 8 miesięcy przed zawarciem związku małżeńskiego z Elżbietą K., a zatem stanowi on jego własność osobistą. Żona jego orzeczeniem sądu z dnia 13 lipca 1998 r., uznana została za winną bezprawnego zatrzymania dowodu rejestracyjnego samochodu, którym nie miała prawa wyłącznie rozporządzać /art. 268 Kk/.

W uzasadnieniu decyzji burmistrz Miasta S. podał, że interpretując przepis par. 8 instrukcji w sprawie prowadzenia rejestracji i ewidencji pojazdów samochodowych, stanowiącej załącznik Nr 1 do zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 19 grudnia 1983 r. w sprawie szczegółowych przepisów w zakresie rejestracji i ewidencji pojazdów oraz ewidencji motorowerów /Dz.TiZK nr 23 poz. 159/ należy przyjąć, iż wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego pojazdu winno mieć miejsce w wypadku jego zagubienia, zniszczenia lub kradzieży.

Zdaniem sądu, interpretacja tego przepisu winna uwzględniać także wszystkie inne przypadki, które w swoich skutkach dla właściciela pojazdu nie wiele różnią się od skutku spowodowanego kradzieżą dowodu rejestracyjnego. Chodzi tu o wszystkie przypadki bezprawnego przetrzymywania dowodu rejestracyjnego przez inną osobę, która w postępowaniu karnym przed sądem powszechnym uznana została za winną popełnienia takiego czynu. Właściciel pojazdu nie powinien być obciążany skutkami czynu przestępczego skierowanego na jego dobro.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, uwzględnił skargę.