Uzasadnienie
Wojewoda M. decyzją z 28 listopada 2000 r. na podstawie art. 6c ust. 2 pkt 2 i art. 37j ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpoznaniu odwołania Anny K. od decyzji starosty powiatu W. z 15 września 2000 r. w sprawie wysokości zasiłku przedemerytalnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że:
- - skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy 7 września 2000 r.,
- - na podstawie okazanych świadectw pracy ustalono ogólny staż pracy na 29 lat 5 miesięcy 21 dni, w tym zatrudnienie w warunkach szczególnych przez okres 20 lat 9 miesięcy 4 dni,
- - zatrudnienie w okresie od 1 czerwca 1982 r. do 31 grudnia 1998 r. ustało w wyniku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy na podstawie zawartego między stronami porozumienia z 8 grudnia 1998 r. /art. 11 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy/,
- - skarżąca przebywała na zasiłku chorobowym od 21 grudnia 1998 r. do 10 czerwca 1999 r., a od 11 czerwca 1999 r. do 30 czerwca 2000 r. na rencie inwalidzkiej.
Decyzją z 15 września 2000 r. starosta powiatu W. przyznał skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego od 8 września 2000 r. w wysokości 536,10 zł miesięcznie.
Od decyzji tej skarżąca odwołała się, wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego w wyższym wymiarze - 160 procent kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ zakład, w którym pracowała, zwolnił z przyczyn dotyczących zakładu pracy ponad sto osób w okresie 3 miesięcy. W czasie gdy powinna się zarejestrować w urzędzie pracy, była chora i przebywała na zwolnieniu lekarskim; po półrocznym zwolnieniu lekarskim otrzymała rentę inwalidzką.
Wojewoda M. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja wojewody wydana została na podstawie art. 37j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zasiłek przedemerytalny przyznany został zgodnie z art. 37j ust. 2 w wysokości 120 procent kwoty zasiłku podstawowego. Zdaniem wojewody nie ma w tym przypadku zastosowania art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przewidujący zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 procent kwoty zasiłku podstawowego, ponieważ przepis ten, uzależniając przyznanie zasiłku w takiej wysokości od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, ma na względzie rozwiązanie stosunku pracy bezpośrednio przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy. Tymczasem skarżąca bezpośrednio przed zarejestrowaniem pobierała rentę inwalidzką.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Anna K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Za niesprawiedliwe uznała pozbawienie jej należnego prawa ze względu na chorobę.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 37j ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120 procent kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3-6. Stosownie do art. 37j ust. 5 tej ustawy zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego przyznawany jest wówczas, gdy stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że stosunek pracy ze skarżącą został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy i że skarżąca spełniała wymagania z art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy nie mogła się zarejestrować w urzędzie pracy, ponieważ była chora. Przez pół roku pobierała zasiłek chorobowy, a następnie przez rok rentę inwalidzką.
Wojewoda odmawiając przyznania skarżącej zasiłku na podstawie art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu argumentuje, że przepis ten wymaga, by stosunek pracy rozwiązany był bezpośrednio przed rejestracją, a skarżąca przed rejestracją pobierała rentę.
Stanowiska wojewody nie można podzielić. Przepis art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ma następujące brzmienie: "zasiłek przedemerytalny, w wysokości określonej w ust. 3 /tj. w wysokości 160 procent zasiłku podstawowego/, przysługuje również osobie nie zamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy". Przepis ten nie wprowadza w sposób wyraźny wymagania, by stosunek pracy rozwiązany został bezpośrednio przed rejestracją.
Natomiast inne przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazują, że pobieranie przed rejestracją zasiłku chorobowego lub renty nie powinno stać na przeszkodzie zastosowaniu art. 37j ust.
5. W art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zaliczony został również okres pobierania zasiłku chorobowego i renty z tytułu niezdolności do pracy.
Skoro zatem ustawodawca w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nakazuje traktować okresy pobierania zasiłku chorobowego i renty z tytułu niezdolności do pracy tak jak okresy zatrudnienia, to pozbawienie osób spełniających określone w art. 37j ust. 5 wymagania prawa do uzyskania zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości tylko z tego powodu, że bezpośrednio przed rejestracją pobierały rentę, naruszałoby zasadę równości obywateli wobec prawa. Zdaniem sądu interpretacja art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prowadząca do wyłączenia jego stosowania tylko z tego powodu, że rejestrację w urzędzie pracy bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy uniemożliwiła choroba, oznaczałaby dyskryminację osób znajdujących się już i tak ze względu na stan zdrowia w trudnej sytuacji.
Mając to na uwadze, sąd uchylił zaskarżoną decyzję.