Uzasadnienie
Dnia 27 listopada 2001r. inspektorzy Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Zachodni zatrzymali w N. M., na drodze krajowej nr 11 do kontroli pojazd należący do S. G. i stwierdzili przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojazdu o 7,71 kN oraz przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu o 0,05m. Kierujący pojazdem nie zgłosił uwag do protokołu, jednak odmówił podpisu.
W wyniku dokonanej kontroli, Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. na podstawie art. 13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zmianami) i§ 2 ust. 2 Lp. tabeli 5 i § 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607) obciążył S. G. opłatą drogową w wysokości 1200,09 zł za poruszanie się po drogach pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.
W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, S. G. domagał się zniesienia wyznaczonej opłaty drogowej jako nienależnej i ponownego zbadania sprawy. Wysokość pojazdu, według odwołującego się musiała być prawidłowa, bowiem wielokrotnie była badana przez różne służby, a ustalenie dopuszczalnego nacisku na oś nie może nastąpić inaczej, niż tylko wizualnie. Kierowcy załadowując towar dbają o równe rozłożenie go na płaszczyźnie ładownej pojazdu i przestrzegają nieprzekroczenia masy całkowitej pojazdu.
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na rozporządzenie rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych, które określiło szczegółowe zasady wprowadzania opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub zagranicą z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości parametrów określone w przepisach o ruchu drogowym, zwanych "pojazdami nienormatywnymi". Organ podał, iż zostało ustalone protokołem kontroli z dnia 27 listopada 2001r.poruszanie się pojazdu nienormatywnego, należącego do odwołującego się, bez zezwolenia. Nie uznał argumentów S. G. i stwierdził, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów formalnych, a kierowca odmówił podpisania protokołu, nie podając motywów tej odmowy.
Skargę na to rozstrzygniecie złożył S. G. zarzucając decyzji naruszenie art. 2 i 92 Konstytucji RP i art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1995r. o drogach publicznych poprzez wydanie decyzji na podstawie § 2 ust. 2, 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat drogowych przez to, że rozporządzenie narusza zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowi przepis o charakterze represyjnym. Dodatkowo, decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i 107 § 3 Kpa. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych przez skarżącego w jego odwołaniu oraz braku uzasadnienia faktycznego decyzji. W wyniku tych zarzutów, wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja nie może się ostać, choć z innych względów, niż opisane w skardze. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, decyzja z dnia [...] grudnia 2001r. została doręczona skarżącemu dnia 7 grudnia 2001r. Tak więc bieg czternastodniowego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczynał się w dniu doręczenia i upływał dnia 21 grudnia 2001r. Tymczasem, skarżący skierował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, oznaczając je jako odwołanie, dnia 5 stycznia 2002r (data w/g stempla nadania w U.P. w G.). Wynika z tego, że organ administracji rozpatrzył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji ostatecznej, gdy tymczasem winien był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpatrzenie wniosku złożonego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a więc decyzji, która korzysta z ochrony trwałości – art. 16 § 1 Kpa.
W przedmiotowej sprawie, ustalone wyżej rażące naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.