Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 7 lutego 1983 r., II SA 341/82

Teza

1. Sąd Administracyjny stosownie do art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa upoważniony jest tylko do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W tym wypadku decyzji o wypowiedzeniu i rozwiązaniu stosunku pracy /z wiceprokuratorem Prokuratury Rejonowej/.
2. Art. 41 Kp stanowi: Zakład pracy nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu wypoczynkowego pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający zakład pracy do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. (...) naruszenie w tym przepisie zakazu wypowiadania i rozwiązywania umowy o pracę nie jest wykonywaniem prawa i w skutek tego nie korzysta z ochrony. Wypowiedzenie takie uznawane jest za bezskuteczne.
3. Internowanie pracownika na podstawie art. 42 ust. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym /Dz.U. 1981 nr 29 poz. 154/ wyłącza go z grona osób pozostających na wolności i skutecznie uniemożliwia mu zgłoszenie się do zakładu pracy w celu świadczenia pracy.
4. Wypowiedzenie stosunku pracy dokonane w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy spowodowanej internowaniem należy traktować jako istotne naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy i skutkujące uchylenie zaskarżonej decyzji /art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 Kpa/.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

Podstawą internowania nie jest jakiekolwiek podejrzenie, lecz podejrzenie "uzasadnione", że konkretny obywatel nie jest bezpieczny dla porządku prawnego lub że prowadził będzie taką działalność, która zagraża bezpieczeństwu lub obronności państwa.

(...) W postępowaniu przed sądem administracyjnym wszczętym ze skargi na decyzję o zwolnieniu ze stanowiska prokuratora, nie ma możliwości wyjaśnienia zasadności samego internowania, gdyż dekret z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym /Dz.U. nr 29 poz. 154/ kontrolę przestrzegania prawa w sprawach o internowanie na zasadach i w trybie prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa, pozostawił wyłącznie Prokuratorowi Generalnemu PRL i podległym mu prokuratorom /vide art. 44 dekretu/.