Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2002r. Nr [...] po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa Budowlano-Telekomunikacyjnego M. sp. z oo. W M. od decyzji Dyrektora M. Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] czerwca 2002r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustaliło, że Dyrektor M. Zarządu Dróg Wojewódzkich decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] obciążył Przedsiębiorstwo Budowlano-Telekomunikacyjne M. Sp. z oo. - skarżąca karą pieniężną w kwocie 1320 zł. Karę naliczono za przejazd w dniu 12 czerwca 2002 r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie z Ciechanowa do Marek. W załączniku do decyzji zawarto opis stwierdzonych przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu i należnej kary.
Od decyzji odwołanie wniosła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie. Wskazano, iż w decyzji nie podano, dlaczego odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez spółkę. Zarzucono, że nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego związanego z rozłożeniem ładunku (ładunek w postaci pustaków był rozłożony równo, zaś nacisk na sąsiednie osie wynosił 85,46 kN i 47,10 kN) oraz nie uwzględnił zastrzeżeń dotyczących 10 % tolerancji wyników pomiarów wagi, odmawiając ponownego kontrolnego ważenia. Użyta waga w ocenie skarżącego może służyć jedynie do wstępnego rozpoznania ładunku, zaś do precyzyjnego określenia nacisku na oś służą wyłącznie wagi statyczne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że co do zarzutów dotyczących użytej wagi stwierdzono, iż do akt załączono wystawione przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w G. świadectwo legalizacji wagi o nr fabr. [...] i nr miernika 770, mającej zastosowanie min. do czynności urzędowych związanych z wyznaczaniem obciążenia osi pojazdów samochodowych. Podniesiono, że w aktach brak jest dowodu, aby skarżąca spółka składała jakiekolwiek dowody przed wydaniem decyzji. Z oświadczenia kierowcy pojazdu z dnia 12.06.2002 r. wynika natomiast, iż nie zgłosił on zastrzeżeń do użytego urządzenia oraz nie wnosił o ponowne ważenie pojazdu. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.
Decyzję tę zaskarżyła skarżąca podnosząc jak w odwołaniu. Generalnie skarżąca podnosi w skardze te same zarzuty, które podnosiła odwołaniu. Zarzuty dotyczą użyta do kontroli w niniejszej sprawie wagi przenośnej i braku odpowiednich świadectw i możliwości technicznych wagi. Małej wiarygodności ważenia z uwagi na znaczną różnicę
Sygn.akt 6 II SA 3422/02 obciążenia pomiędzy dwoma sąsiednimi osiami (85,46 kN i 47,10 kN).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838) korzystanie z dróg publicznych może być uzależnione, w przypadkach określonych w ust. 2, od wniesienia opłat drogowych. Opłaty mogą być pobierane za przejazdy po drogach publicznych pojazdów samochodowych o gabarytach i ciężarze przekraczającym dopuszczalne normy, za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt. 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu. Przepis wskazuje, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt. 4, pobiera się kary pieniężne.
W ocenie Sądu niezasadne jest twierdzenie strony skarżącej, że wagi użyte do ustaleń nacisku osi na jezdnię winny być każdorazowo legalizowane w miejscu ważenia bowiem do kontroli użyto wag przenośnych, a z istoty takich wag wynika, że legalizacja świadczy o prawidłowości ich działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji do tych wag. Użyte do kontroli wagi posiadały legalizacją GUM wobec tego prezentowany przez skarżącą pogląd, iż wagi winny być używane do wstępnego rozpoznania wagi
Sygn.akt 6 II SA 3422/02 ładunku samochodu i wyniki kontroli nie mogą być podstawą do wymierzania dotkliwych kar finansowych jest nieuprawniony. Używanie wag dynamicznych zostało dopuszczone obowiązującymi przepisami, a stanowisko to potwierdza cytowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczenie NSA.
Podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia przepisów postępowania nie zostały wykazane a kwestionowane cechy wag, jak też zastosowana metoda ważenia, nie były kwestionowane w trakcie ich wykonania.
Skarżący wskazując na znaczną różnicę obciążenia pomiędzy dwoma sąsiednimi osiami (85,46 kN i 47,10 kN) pomija istotną dla sprawy okoliczność a mianowicie, że nacisk 85,46 kN stwierdzono na drugiej osi pojedynczej pojazdu, zaś nacisk 47,10 kN - na trzeciej osi wielokrotnej, przy czym odległość pomiędzy tymi osiami wynosiła 5,20 m. Taka różnica w nacisku na osie wskazuje na niewłaściwe rozmieszczenie przewożonego towaru, który pomimo nieprzekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu spowodował nierównomierne obciążenie poszczególnych osi pojazdu. Należy zauważyć, iż ustawodawca przewidział, że obciążenie poszczególnych osi oraz masa całkowita pojazdu są wielkościami niezależnymi i za przekroczenie każdej z tych wielości są nakładane odrębne kary.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.