Uzasadnienie
Dnia [...] stycznia 200lr. Rada Gminy W. — [...] podjęła uchwałę Nr [...]. w sprawie przyjęcia "Regulaminu funkcjonowania Systemu Parkowania Płatnego Niestrzeżonego. Jako podstawę prawną przyjętej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15,.art. 28 ust.4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996r. Nr 13, poz. 74 z późn. zmianami) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz. U. Nr 51, poz. 608). Uchwałę te, zaskarżył H.J. działając na podstawie art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym, wzywając uprzednio pismem z dnia [...] lipca 200lr. Radę Gminy W. - [...] do usunięcia naruszenia prawa. Uchwale zarzucił, iż narusza podstawowe prawa obywatela przewidziane w art. 2, 7, 30, 31 ust. 1 i 3, 32 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odpowiedzi na wezwanie udzielił Przewodniczący Rady Gminy W. - [...] - R.S. twierdząc, iż gmina ustaliła stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych zgodnie z obowiązującymi przepisami, opłata za postój pojazdu w strefie objętej Systemem Parkowania Płatnego Niestrzeżonego nie stanowi, jak to wzywający twierdzi, haraczu, ponieważ wprowadzona została na podstawie art. 13 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, zaś
"wprowadzenie Regulaminem zasad odpłatności za parkowanie w żaden sposób nie ogranicza prawa własności ani nie limituje nieograniczonego do niej dostępu".
H.J. dnia [...] września 200lr. skierował skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc: 1. o stwierdzenie, iż Regulamin funkcjonowania Systemu Parkowania Płatnego jest nieważny ponieważ rażąco narusza przepisy obowiązującego prawa, a szczególnie art. 2, 7, 30, 31 ust. 1 i 3, 32 ust.1 i art.217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. o stwierdzenie, że uchwała Rady Gminy W.- [...] wprowadzająca ten Regulamin jest w części dotyczącej wprowadzenia go w życie nieważna z naruszenia przepisów wskazanych wcześniej w pkt 1. skargi przepisów oraz 3. o zasądzenie od organu pozwanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił umorzyć postępowanie. Wadliwość podstawy prawnej zakwestionowanej przez skarżącego uchwały tj. §3 ust.1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów, stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2002r. Powołany przepis rozporządzenia naruszał art. 217 Konstytucji przez to, że regulował materię zastrzeżoną ustawom, a ponad to dokonywał niedopuszczalnej, w świetle art. 92 ust. 2 Konstytucji subdelegacji. Jak to już wcześniej podnosił Trybunał, delegacje do wydawania rozporządzeń muszą być stwierdzane w sposób wyraźny, szczegółowy i nie pozostawiający wątpliwości, zaś nieprecyzyjność upoważnienia musi być interpretowana jako nieudzielenie w danym zakresie kompetencji normodawczej. A zatem uchwała Rady Gminy W. - [...] Nr [...]. oparta więc była na wadliwej podstawie prawnej.
Z uwagi na fakt, iż zaskarżona uchwała była przedmiotem postępowania ze skargi innego uprawnionego, a wyrokiem z dnia 25 czerwca 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził jej nieważność, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), umorzył postępowanie.