Uzasadnienie
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2002 r. wydaną na postawie art.33 ust.2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr101, poz.1114 z późn. zm.), art.155 i 138 kpa oraz w wykonaniu Uchwały Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na wniosek spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w T. zmienił postanowienia punktu X koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. dla tej spółki. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że koncesjonariusz wnosił o umieszczenie w koncesji katalogu określającym tematykę lokalną "wszelkich dźwięków i fragmentów programu związanych z autopromocją", podnosił, że niedopuszczalne jest zamieszczenie w koncesji obowiązków uzyskiwania zgody KRRiT na zmiany właścicielskie zachodzące wśród udziałowców koncesjonariusza oraz kwestionował prawo do dokonania zmiany koncesji w części dotyczącej rezerwacji częstotliwości w przypadku wystąpienia zakłóceń w użytkowaniu przez inne uprawnione podmioty. Przewodniczący KRRiT powyższą decyzją zmienił punkt X wydanej koncesji dotyczący warunków wykorzystania rezerwacji częstotliwości przeznaczonej do rozpowszechniania programu w pozostałym zakresie udzieloną koncesję pozostawiono bez zmian. Decyzja zawierała pouczenie o prawie złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji.
W skardze na powyższą decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji spółka – S. Sp. z o.o. wnosiła o jej uchylenie podnosząc, że decyzja narusza obowiązujące przepisy prawa i słuszny interes strony (skarżącej). Nałożenie na skarżącą obowiązków realizowania w programie tematyki lokalnej w zakresie nie mniejszym niż 6% tygodniowego czasu nadawania programu i wskazanie jakiego rodzaju elementy nie są zaliczane do tematyki lokalnej stanowi naruszenie przepisu art.37 ust.2 ustawy o radiofonii i telewizji. Organ koncesyjny nie wskazał okoliczności uzasadniających rozstrzygnięcia zawarte w decyzji, co stanowi naruszenie art.6, 7, 9 i 107 §3 kpa.
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zapisy własnościowe zamieszczone w koncesji znajdują swoje umocowanie w ustawie o radiofonii i telewizji a ponadto wynikają bezpośrednio ze zmian jakie wprowadził Kodeks Spółek Handlowych. Odnośnie zarzutu wobec zapisu o prawie zmiany koncesji w przypadku wystąpienia zakłóceń w użytkowaniu częstotliwości przez inne uprawnione podmioty poinformował, że prawo to wynika bezpośrednio z art.22 i 23 ustawy prawo telekomunikacyjne a także przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Stosownie do art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Stosownie do art.1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.inn. na decyzje administracyjne. Zgodnie z art.52 §2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Decyzja po upływie terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) staje się ostateczną. Rozpatrzenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) złożonego po upływie terminu bez przywrócenia terminu do jego wniesienia stanowi rażące naruszenie prawa. Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych zawartą w art.16 §1 kpa uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.
Decyzja – koncesja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. wydana przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji została doręczona stronie (skarżącej) w dniu 4 lipca 2002 r. Od decyzji tej służyło stronie prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie czternastu dni od daty jej otrzymania. Zaskarżona decyzja jest niejednoznaczna, czy organ rozpoznając złożony wniosek rozstrzygnął sprawę jako organ odwoławczy co sugeruje wskazanie jako podstawy prawnej przepisu art.138 kpa oraz pouczenie o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego czy też dokonał zmiany swojej decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego co sugeruje wskazanie przepisu art.155 kpa. Można domniemywać, że powołanie w podstawie decyzji przepisu art.155 kpa oznacza, że organ miał świadomość, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony po upływie terminu. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art.154 §2 stosuje się odpowiednio. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art.155 kpa) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Decyzja wydana na podstawie art.155 kpa jest decyzją wydaną w I instancji od której przysługują przewidziane w kpa środki odwoławcze.
Organ w decyzji pouczył stronę o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego na wydaną decyzję, złożona skarga na tę decyzję jest rezultatem tego pouczenia. W świetle art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarżący powołując się na wskazany przepis może wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej składając jednocześnie prośbę o przywrócenie terminu do jego wniesienia (z zachowaniem warunków wskazanych w art.58 kpa) a organ powinien przywrócić termin do jego wniesienia.
Reasumując, skarga na wydaną decyzję jest niedopuszczalna, nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przysługujące w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art.58 §1 pkt 6) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie jej jest niedopuszczalne i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji.