Uzasadnienie
Zarząd Główny Związku Bojowników o Wolność i Demokrację decyzją nr 1/Zaj/WER/84 z dnia 6 grudnia 1984 r. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w K., odmawiającą Kazimierzowi Z. przyjęcia na członka ZBoWiD oraz uznania uprawnień kombatanckich, ponieważ nie przedstawił on urzędowego dokumentu, potwierdzającego udział w walkach z reakcyjnym podziemiem, przedstawione zaś oświadczenia dwóch świadków nie mogą być uznane za miarodajne w tej sprawie.
Na powyższe decyzje złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kazimierz Z., wnosząc o ich uchylenie. Skarżący podkreśla, że w latach 1946-1947 został oddelegowany przez Zakład "S" w K. do dyspozycji Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego i Komendy Powiatowej MO w K., podpisał oświadczenie o obowiązku zachowania tajemnicy i konieczności wykonywania rozkazów.
Praca jego polegała na dowożeniu nocą ludzi, zaopatrzenia i amunicji na "linię styku z nieprzyjacielem". Była bardzo niebezpieczna, obejmująca najbardziej zagrożone odcinki walk z banderowcami, tj. rejony B. i C. Samochód był kilkakrotnie ostrzeliwany. Kilku jego kolegów kierowców poniosło śmierć bądź zostało rannych. Zaświadczenie o udziale w walkach zagubił, lecz przedstawił dowody, tzn. zeznania świadków - emerytowanych funkcjonariuszy MO, którzy podane przez niego fakty potwierdzili.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Świadek Józef K., członek ZBoWiD, mający zweryfikowaną działalność - udział w walkach zbrojnych o utrwalenie władzy ludowej w okresie od 13 lutego 1945 r. do 31 grudnia 1947 r. - w złożonym oświadczeniu stwierdził, że skarżący od marca 1946 r. do końca 1947 r., jako kierowca samochodu ciężarowego, był oddelegowany wraz z samochodem do dyspozycji KP MO w K. Przewoził samochodem funkcjonariuszy z plutonu operacyjnego na miejsca starć zbrojnych z bandami reakcyjnego podziemia na terenach różnych miejscowości powiatu K. Razem z funkcjonariuszami MO brał udział w likwidacji tych band.
Podobne oświadczenie złożył także świadek Edward P., członek ZBoWiD, który brał udział w walkach ze zbrojnym podziemiem w latach 1945-1947.
Oddelegowanie służbowo kierowcy z samochodem z uspołecznionego zakładu pracy do dyspozycji organów MO w celu wzięcia udziału w walkach z reakcyjnym podziemiem, a następnie udział w tych walkach, polegający m.in. na dowożeniu funkcjonariuszy na pole wali i pomocy przy likwidacji band, jest uczestnictwem w walkach o utrwalenie władzy ludowej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122/. Skarżący trafnie podkreśla, że bezpośrednio narażał życie, dowożąc ludzi i amunicję na linię walki.
Był zobowiązany do zachowania tajemnicy i wykonywania rozkazów.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy ZBoWiD powinny ponownie rozważyć wszystkie okoliczności i w miarę potrzeb mogą także uzupełniać postępowanie dowodowe bądź wyznaczyć rozprawę w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności.
Nie jest trafny pogląd, że oświadczenia świadków "nie mogą być miarodajne".
Zgodnie z art. 75 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Z tych względów i zgodnie z art. 207 par. 1 i 2 pkt. 3 oraz art. 208 Kpa - orzeczono, jak w sentencji.