Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 sierpnia 2003 r., II SA 3538/01

Sprawa

sprawy ze skargi Stefana M. na decyzję Ministra Infrastruktury (...) w przedmiocie koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu - oddala skargę.

Teza

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego /Dz.U. nr 106 poz. 677 ze zm./, licencję przewozową /koncesję/ cofa się, jeżeli jej posiadacz przestał spełniać warunki niezbędne do jej uzyskania.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia 21 czerwca 2000 r., przeniósł na Stefana M. uprawnienia wynikające z koncesji, nr blankietu T-313773, z zasięgiem na kraje Europy i Azji, obejmującej pojazd marki Renault o (...), którą wcześniej przyznano Romanowi P. Strona starająca się o przeniesienie koncesji, do wniosku dołączyła zaświadczenie z CRS z dnia 19 kwietnia 2000 r., z którego wynika, iż nie był karany.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, w dniu 25 października 2000 r. zwrócił się do CRS o nadesłanie informacji co do karalności strony, a następnie w dniu 22 listopada 2000 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w Z. II Wydziału Karnego o nadesłanie odpisu wyroku w sprawie (...), w której zapadł wyrok skazujący przeciwko Stefanowi M. Z nadesłanego odpisu wyroku wynika, iż przedmiotowym wyrokiem z dnia 25 października 1999 r. /wyrok uprawomocnił się z dniem 3 listopada 1999 r./, skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 270 par. 1 Kk, polegającego na tym, że przystępując do odprawy celnej w dniu 28 maja 1999 r. dokonał przebicia karty opłaty drogowej dobowej.

Organ koncesyjny, postanowieniem z dnia 8 marca 2001 r., wszczął z urzędu postępowanie wznowieniowe w sprawie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji przewozowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego - zakończonej wydaniem decyzji z dnia 21 czerwca 2000 r.

W uzasadnieniu wskazano, iż zaistniały przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa Organ, decyzją z dnia 18 kwietnia 2001 r., wydaną na podstawie art. 151 par. 1 oraz art. 105 par. 1 Kpa, uchylił decyzję z dnia 21 czerwca 2000 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu wskazano m.in., iż skarżący nie spełnia wymogu niekaralności, a to skutkuje uchyleniem decyzji o przyznaniu uprawnień i umorzeniem postępowania w przedmiocie przeniesienia licencji.

Na skutek złożonego wniosku w trybie art. 127 par. 3 Kpa, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia 19 września 2001 r., uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia 18 kwietnia 2001 r., utrzymał w mocy uchylenie decyzji z dnia 21 czerwca 2000 r. w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania w sprawie i odmówił przeniesienia uprawnień wynikających z licencji przewozowej.

W uzasadnieniu wskazał między innymi, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, licencji przewozowej /koncesji/ udziela się przedsiębiorcy, jeżeli nie był karany za przestępstwa skarbowe przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym, mieniu lub dokumentom. Natomiast według art. 13 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, licencję przewozową /koncesję/ cofa się, jeżeli jej posiadacz przestał spełniać warunki niezbędne do jej uzyskania.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona przyznała, iż istotnie została uznana winną popełnienia czynu z art. 270 par. 1 Kk, jednakże - jej zdaniem - był to znikomy stopień społecznego niebezpieczeństwa.

W niniejszej sprawie istotna jest sama okoliczność skazania prawomocnym wyrokiem osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Natomiast przestępstwo z art. 270 par. 1 Kk, popełnione w formie jaką opisano w uzasadnieniu wyroku, polegające na przerobieniu karty opłaty drogowej i przedłożeniu ww. dokumentu na przejściu granicznym w Ł.-P., należy uznać za przestępstwo przeciwko dokumentom w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 obowiązującej ustawy.

Zgodnie z dyspozycją określoną w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Takie właśnie okoliczności zaistniały, dlatego też jest to przesłanka formalna, która decyduje o rozstrzygnięciu na podstawie art. 151 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ustalenia zawarte w prawomocnym wyroku sądu są dla organu koncesyjnego wiążące.

Nadto organ uznał, iż w niniejszej sprawie art. 105 par. 1 Kpa umarzający postępowanie wszczęte wnioskiem o przeniesienie uprawnień wynikających z licencji przewozowej z powodu jego bezprzedmiotowości, nie znajduje zastosowania.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której skarżący domagał się jej uchylenia.

Zarzucając organowi koncesyjnego, iż nie wyjaśnił okoliczności faktycznych, istotnych w niniejszej sprawie, a przede wszystkim zarzucił, iż decyzja oparta na wskazanych w niej przepisach prawa kłóci się ze zdrowym rozsądkiem, zasadami współżycia społecznego oraz zasadami sprawiedliwości. Skarżący uważa, że popełnione przez niego przestępstwo nie stanowiło zagrożenia dla obrotu dokumentami, a stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu był co najmniej znikomy.

Organ koncesyjny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentów faktycznych i prawnych, jak w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Poza sporem w niniejszej sprawie jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 270 par. 1 Kk, polegające na przerobieniu karty opłaty drogowej i przedłożeniu tej karty jako autentycznej na przejściu granicznym w Ł.-P. Wyrok w tej sprawie był prawomocny w dniu 3 listopada 1999 r.

Skarżący złożył wniosek o przeniesienie uprawnień i licencji przewozowej do organu koncesyjnego w dniu 2 czerwca 2000 r., a więc w 7 miesięcy po uprawomocnieniu się wyroku skazującego, nie ujawniając tego faktu organowi.

Skarżący przedłożył zaświadczenie z CRS z dnia 19 kwietnia 2000 r., na którym nie odnotowano powyższego skazania.

Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 5, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wydając decyzję o przeniesieniu uprawnień licencyjnych, organ oparł się na zaświadczeniu z KRS, złożonym przez skarżącego celem wykazania, iż spełnia wszystkie przesłanki do uzyskania licencji przewozowej.

Z akt sprawy wynika, iż już po wydaniu powyższej decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne.

Strona nie wykazała, by organom znany był wcześniej, tj. przed dniem 21 czerwca 2000 r., fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom.

Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych też powodów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł, jak w sentencji wyroku.