Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2002r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2001r. obciążającą Pana M. W. opłatą drogową za przejazd w dniu 18 października 2001r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Podstawę ustaleń, na których oparł się organ stanowił protokół kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu 18 października 2001r. na drodze krajowej nr 11. Z powyższego protokołu wynika, iż przekroczone zostały dopuszczalne parametry nacisku na drogę na trzeciej osi zespołu o 7,51 KN, czwartej osi o 6,52 KN oraz piątej osi o 3,68 KN. Opłaty obciążające przewoźnika zostały wyliczone na podstawie §2 ust. 2 lp tabeli 5, §9 ust.1 pkt 2 i ust. 2 oraz §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 1999r. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999r., które jak podniósł uznały opłaty wymierzane przewoźnikom za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwoleń za rodzaj represji karnej nie związanej z użytkowaniem dróg publicznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. obligowały organ do wymierzenia w określonej w nim wysokości opłat drogowych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Niniejsza skarga na zasadzie art. 97 §1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002r. Przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 roku, sygn. akt P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności m.in. §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku o opłatach drogowych (Dz.U. Nr 51, poz. 607) z art. 2 i art. 92 ust. l Konstytucji RP orzekł, że §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. l oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999 roku, sygn. akt P 7/98, w którym stwierdził, że §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. l Konstytucji RP przez to, że naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Stwierdził w wyroku tym, że ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych następuje w istocie w taki sam sposób, jak ustalenie tej opłaty na podstawie §4 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 14 października 1996 roku w sprawie opłat drogowych, uznanego za niekonstytucyjny.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych, pomimo wspomnianego wcześniejszego wyroku TK w sprawie P 7/98, dalej powtórzyło i utrzymało przepisy niezgodne z Konstytucją. Mając to na względzie, należało przyjąć, że kwestionowane przepisy rozporządzenia RM z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych zostały wydane na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
W rozpoznawanej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie §9 ust. l pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 roku w sprawie opłat drogowych. Stosownie do art. 145 a §l k.p.a. w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast przepis art. 145 §l pkt l b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zobowiązuje Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle tej regulacji prawnej rozważanie zarzutów podniesionych w skardze staje się zbędne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1271, Nr 240, poz. 2052) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.